ซูเจียวเจียวนิ่งจ้องจุดดำที่ใกล้เข้ามาทีละน้อย
อีแร้ง
นางเคยเห็นพวกมันในสารคดี กลุ่มสัตว์กินซากที่ประสาทรับกลิ่นไวเช่นนี้ต้องถูกกลิ่นคาวเลือดดึงดูดมาแน่ ๆ
นางหันไปมองฉงโหลว
ฉงโหลวยังคงก้มหน้ากินเนื้ออยู่ ไม่ได้สังเกตความเคลื่อนไหวบนท้องฟ้า
"เหมี้ยว~"
นางส่งเสียงร้องแผ่วเบา ใช้กรงเล็บแตะตัวเขา
ฉงโหลวหยุดกิน ปล่อยเสียงต่ำจากลำคอ ราวกับกำลังบอกว่า รู้แล้ว อย่ากลัว
ซูเจียวเจียวมองท่าทางสุขุมของเขา ความหวั่นวิตกในใจก็จางลงไปบ้าง
ทันใดนั้นเอง ก็มีบางอย่างโผล่จากพงหญ้าอีก
หมาป่าหน้าสั้นตัวหนึ่งที่ผ่ายผอม ขนสีน้ำตาลเหลือง กำลังยื่นหัวออกมามองมาทางนี้
ซูเจียวเจียวยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็เห็นฉงโหลวพุ่งตัวลุกขึ้นยืน
"โฮกกก——!!!"
เสียงคำรามของราชสีห์ดังก้องไปทั่วทุ่งหญ้า ทำให้นกเพิร์ลฟาวล์ฝูงหนึ่งที่กำลังหาอาหารอยู่ไกล ๆ แตกตื่นบินหนี
เจ้าหมาป่าหน้าสั้นตัวนั้นตกใจจนหางจอด กลิ้งกลุ้มหนีเข้าพงหญ้าลึกไป ไม่กล้าโผล่หน้าอีก
ส่วนเหล่านกอีแร้งบนฟ้าก็ตกใจจนกระพือปีกหนี ร่อนเวียนอยู่ครู่หนึ่งก็หายลับเส้นขอบฟ้าไปไกล
ซูเจียวเจียวถูกเสียงคำรามที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันนี้สั่นจนหูอื้อ ทั้งตัวแข็งค้างอยู่กับที่ ตาเบิกกว้าง
เท่สุด ๆ
เท่จริง ๆ เลย
นี่มันของบ้านนางเอง!
ฉงโหลวคำรามเสร็จ ก็ก้มลงมองนาง
ดวงตาสีเหลืองอำพันคู่นั้น เต็มไปด้วยความอ่อนโยน
ราวกับถามว่า ตกใจหรือเปล่า?