“อีกสองเค่อค่อยออกเดินทางต่อ”
เฮ่อชิงเยี่ยนทิ้งคำพูดไว้แล้วกลับขึ้นรถม้าไป
แม่หลิวกับบ่าวชายสองคนรีบเก็บข้าวของ
ซูหล่านเยว่ยังคงทำหน้าบึ้งตึง คล้ายกำลังขุ่นเคืองที่ตนเองไม่เอาไหน
ทำไมถึงกินของกินของคู่แข่งหัวใจได้กันนะ?
เจียงหนานจือคร้านจะสนใจว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ ในที่สุดก็ได้กินจนอิ่มหนำสำราญ จึงเดินย่อยอาหารอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปีนขึ้นรถม้าอย่างรวดเร็ว
เธอแอบหยิบโค้กเย็นจัดออกมาหนึ่งกระปุก แล้วดื่มไปเกินครึ่งอย่างชื่นใจ
จากนั้นก็พบเรื่องน่าประหลาดใจ ราวกับว่าเธอผอมลงแล้ว?!
เจียงหนานจือรีบเก็บโค้กในมือกลับไป แล้วหยิกเนื้อส่วนเกินตรงเอวที่ยังดูอวบอิ่มเล็กน้อย
เหมือนจะเล็กลงจริง ๆ ด้วย
แม้แต่เสื้อผ้าที่สวมอยู่ก็ยังหลวมขึ้นเล็กน้อย
หรือว่านี่จะเกี่ยวข้องกับมิติส่วนตัวด้วย?
เมื่อครู่นางลองตรวจดู หลังจากทำอาหารมื้อนี้แล้ว มิติส่วนตัวก็ขยายขึ้นอีก 10 ตารางเมตร
ดูท่าเฮ่อชิงเยี่ยนจะพอใจกับอาหารมื้อนี้ไม่น้อย!
เจียงหนานจือกลัวว่าตนจะคิดไปเอง จึงหยิบเชือกเส้นหนึ่งมาพันรอบเอว ทำเครื่องหมายไว้ แล้วตั้งใจว่าจะคอยดูอีกสองสามวัน
จากนั้นก็หยิบสมุดเล่มเล็กออกมาจดแผนการเตรียมเปิดร้าน
แม้กระบวนการเปิดร้านจะสลักอยู่ในกระดูกของนางไปแล้วก็ตาม
แต่เจียงหนานจือก็ยังตั้งใจเขียนรายละเอียดทุกขั้นตอนลงไป
นี่เป็นร้านแรกที่นางจะเปิดในต่างโลก จะสะเพร่าไม่ได้เด็ดขาด!
......
ในเวลาเดียวกัน
เมืองหลวง พระราชวัง
ภายในตำหนักฉางชุน
“เคร้ง!”
พระสนมเหลียงขว้างถ้วยกระเบื้องในมือจนแตกเป็นเสี่ยง แววตาฉายความเหี้ยมเกรียม ก่อนจะจ้องเขม็งไปยังคนสนิทที่คุกเข่าอยู่บนพื้น
“ไร้ประโยชน์ ทั้งหมดล้วนไร้ประโยชน์”