เจียงหนานจือขยับไปยังด้านหน้ารถม้าอีกครั้ง แหวกม่านขึ้นเล็กน้อยเพื่อสังเกตสภาพแวดล้อมด้านนอก
เฮ่อชิงเยี่ยนกับเด็กคนนั้นอยู่ในรถม้าคันหน้า
เห็นได้ชัดว่าผู้ไล่ล่าเหล่านั้นมุ่งเป้ามาที่เฮ่อชิงเยี่ยน
ทั้งสองข้างรถม้าของเขามีผู้ไล่ล่าติดตามอยู่ไม่น้อย
ทว่าเฮ่อชิงเยี่ยนมีฝีมือไม่ธรรมดา แม้บนร่างจะมีพันธนาการเพิ่มขึ้น ก็ยังไม่เปิดโอกาสให้ผู้ไล่ล่าเหล่านั้นลงมือ
หัวใจของเจียงหนานจือเต้นตึกตัก สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดทำให้นางพยายามสงบสติอารมณ์
สมองของนางแล่นฉิว จู่ ๆ ก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงวางม่านลงแล้วหันไปมองแม่หลิวกับซูหล่านเยว่
「พวกเจ้าพกแท่งจุดไฟมาหรือไม่」
ทั้งสองชะงักไป
「พกมา」แม่หลิวพยักหน้าอย่างเร่งร้อน ล้วงแท่งจุดไฟออกมาจากตัว 「ข้าพกมา」
「ดี」
เจียงหนานจือแสร้งทำเป็นค้นหาบางอย่างในห่อสัมภาระ แท้จริงแล้วอาศัยห่อสัมภาระอำพรางการหยิบแป้งออกมาหลายถุงจากมิติส่วนตัว
นางไม่มีฝีมือการต่อสู้แม้แต่น้อย
แม้แต่เฮ่อชิงเยี่ยนยังเอาตัวไม่รอด จะมัวรอต่อไปไม่ได้แล้ว!
ยามนี้คงทำได้เพียงลองเสี่ยงดูสักครั้ง
แม่หลิวเห็นนางหยิบแป้งออกมา ก็อดตกใจไม่ได้ 「พระชายา ท่านหยิบแป้งออกมาในเวลาเช่นนี้ด้วยเหตุใด」
「ถึงเวลาเช่นนี้แล้ว เจ้ายังจะมาก่อกวนอีกหรือ」ซูหล่านเยว่ทนไม่ไหว เอ่ยกระแทกเสียง
นางนึกว่าเจียงหนานจือจะมีหนทางอะไรเสียอีก
แล้วผลเล่า?
ไม่รู้ไปหาแป้งมากมายเช่นนี้มาจากที่ใด
หรือใกล้ตายแล้วยังจะทำอาหารแป้งสักหน่อย เพื่อให้ตนเองเป็นผีหิวโซที่ตายอิ่มท้องหรือไร?