“殿下，您先好好休息，我回去了。”
เจียงหนานจือกลัวว่าพวกเขาจะซักถามต่อ จึงหาข้ออ้างแล้ว抱着กล่องยาเผ่นออกไป
ประตูห้องเปิดแล้วปิดลง
ภายในเงียบงันไปชั่วขณะ
“ก่อนหน้านี้ข้าเคยตรวจสัมภาระของคุณหนูรอง แต่ไม่เคยเห็นหีบใบนั้นมาก่อน”
ม่อซงเอ่ยเสียงเรียบ
คนอื่น ๆ “……”
ม่อไป๋ไม่ได้คิดมากเหมือนม่อซง พอได้ยินเช่นนั้นก็อดถามไม่ได้ “เหตุใดเจ้าถึงค้นแม้กระทั่งสัมภาระของพระชายาด้วย?”
ม่อซงเหลือบมองเขาโดยไม่ตอบ
ใช่ว่าเขาอยากค้นเสียเมื่อไร
ใครใช้ให้เจียงหนานจือเป็นคนที่จวนจงหย่งโหวส่งมาแต่แรกเล่า
ส่วนจวนจงหย่งโหวก็ยืนอยู่ข้างองค์ชายห้า
ทั่วทั้งราชสำนัก มีใครบ้างไม่รู้ว่าฝ่ายฮองเฮาและองค์รัชทายาทเป็นศัตรูกับพระสนมเหลียงและพวกพ้อง?
แม้แต่การล่มสลายของตระกูลเซวียนหยวน เกรงว่าพระสนมเหลียงกับพวกพ้องก็คงมีส่วนอยู่เบื้องหลัง
คนที่ศัตรูส่งมาเป็นไส้ศึกผู้นี้ สรุปว่าเป็นหมากหรือหมากที่ถูกทิ้ง เขาจะไม่ตรวจสอบได้อย่างไร?
ท่านหมอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า “นายท่าน ท่านไม่รู้สึกไม่สบายตรงไหนจริงหรือขอรับ?”
เฮ่อชิงเยี่ยนส่ายหน้า “หลังจากข้ากินยาที่นางให้ แผลก็ไม่รู้สึกเจ็บอีก แม้แต่เรี่ยวแรงก็ฟื้นคืนมามากแล้ว”
ม่อซงอธิบายว่า “นายท่าน เมื่อครู่คุณหนูรองให้พวกเราป้อนน้ำเชื่อมที่ท่านเคยดื่มให้ท่านขอรับ”
เพราะเหตุนี้เรี่ยวแรงของเฮ่อชิงเยี่ยนจึงฟื้นคืนอย่างรวดเร็ว
“ท่านหมอ พอจะดูออกหรือไม่ว่ายาห้ามเลือดที่คุณหนูรองให้มามีที่มาอย่างไร?” ม่อซงถาม
“ยาที่เหลือจากเมื่อครู่มีอยู่เพียงเท่านี้”