“คุณหนูซู คุณหนูรองมาเยี่ยมท่านแล้ว”
แม่หลิวผลักประตูเข้ามา ก่อนเอ่ยกับคนที่ขดตัวอยู่บนเตียง
ซูหล่านเยว่ซุกอยู่ใต้ผ้าห่ม สีหน้าบึ้งตึง “ใครอยากให้นางมาเยี่ยมกัน? ให้นางกลับไป!”
“แน่ใจหรือว่าจะให้ข้ากลับ?”
เจียงหนานจือเลิกคิ้ว “หากข้ากลับไป ท่านก็ต้องดื่มยาต้มขม ๆ ที่หมอปรุงให้แล้ว”
หากไม่เห็นแก่แม่หลิว นางคงไม่อุตส่าห์มาที่นี่ด้วยตนเอง
แม่หลิวรีบอธิบาย “คุณหนูซู ท่านไม่รู้หรอกว่า คุณหนูรองมียาจากซีอวี้ชนิดหนึ่ง ไม่ต้องต้มเป็นน้ำขม ๆ เป็นเพียงเม็ดยาเล็ก ๆ กลืนพร้อมน้ำก็พอ สรรพคุณไม่ด้อยกว่ายาต้มขมเลยเจ้าค่ะ”
“จะมียาเช่นนี้ได้อย่างไร?”
ซูหล่านเยว่แค่นเสียง “แม่หลิว แม้แต่ท่านก็ร่วมมือกับสตรีผู้นี้หลอกให้ข้ากินยาเชียวหรือ?”
นางคิดว่าแม่หลิวพูดเช่นนี้ก็เพื่อหลอกให้นางลุกขึ้นมากินยาเท่านั้น
ยังจะบอกอีกว่ามียาที่รักษาโรคได้แต่ไม่ขมด้วยหรือ?
หากมีจริง นางจะไม่รู้ได้อย่างไร?
“คุณหนูซู ข้าไม่ได้หลอกท่านจริง ๆ”
แม่หลิวร้อนใจยิ่ง “นายท่านก็เคยกินยานี้แล้ว ม่อไป๋กับหมอเป็นพยานได้ ยานี้ไม่ขมแม้แต่น้อยจริง ๆ เจ้าค่ะ”
เมื่อครู่ตอนนางขึ้นไปเอายากับเจียงหนานจือ บังเอิญพบหมอที่หน้าประตูพอดี
หมอทราบว่าเจียงหนานจือจะเอายาไปให้ซูหล่านเยว่ จึงเล่าให้นางฟัง
แม้แต่หมอยังอยากล้มป่วยสักครา จะได้หาโอกาสขอยาจากเจียงหนานจือมาสักเม็ด
ต่อให้ต้องซื้อ เขาก็ยินดีจ่ายอย่างใจกว้าง!
น่าเสียดายที่ไม่มีโอกาสเช่นนั้น
เฮ่อชิงเยี่ยนไม่ยอมให้เขาไปขอยาจากเจียงหนานจือ
“องค์ชาย?”