“อู่หย่วน? เขาเป็นอะไรไป?”
เจียงหนานจือชะงักไปครู่หนึ่ง
แม้แต่ม่อซงที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยังตกตะลึง เขามองม่อไป๋อย่างไม่อยากเชื่อ “อู่หย่วนเกิดเรื่องหรือ?”
ม่อไป๋ก้มหน้าผากแนบหลังมือที่วางอยู่บนพื้น เอ่ยเสียงอู้อี้ “อู่หย่วน...เป็นโรคมาลาเรีย หมอบอกว่าหมดหนทางรักษาแล้ว คงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน”
“เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ได้?!” ม่อซงไม่อาจทำใจยอมรับได้โดยสิ้นเชิง
เดิมทีเขาคิดว่าเมื่อได้กลับมาพบกันอีกครั้ง พวกเขาก็จะได้อยู่เคียงข้างเฮ่อชิงเยี่ยน ทำงานถวายชีวิตให้เขาเหมือนเมื่อก่อน
ใครจะคิดว่าสิ่งที่มาถึงก่อนการได้พบกันอีกครั้ง กลับเป็นการจากลาชั่วนิรันดร์?!
ม่อไป๋เงยหน้าขึ้น มองเจียงหนานจือด้วยความคาดหวัง “คุณหนูรอง ท่านช่วยชีวิตเจ้านายได้ ย่อมต้องช่วยอู่หย่วนได้เช่นกัน ใช่หรือไม่?”
“ได้โปรดเถิด ขอเพียงท่านยอมช่วยอู่หย่วน ชีวิตของข้าน้อยนี้ก็เป็นของท่านแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ม่อซงก็ได้สติ รีบคุกเข่าลงตาม “คุณหนูรอง อู่หย่วนเป็นพี่น้องของพวกข้า พวกข้าจะนิ่งดูดายไม่ช่วยเขาตายไม่ได้”
“ที่ผ่านมาเป็นข้าที่ล่วงเกินท่าน ขอเพียงท่านไม่ถือสาคนต่ำต้อยอย่างข้า และช่วยชีวิตอู่หย่วนไว้สักครั้ง”
“ต่อจากนี้ท่านจะลงโทษข้าเช่นไร ข้าก็ไม่ขุ่นเคืองแม้แต่น้อย”
เจียงหนานจืออ้าปากค้าง “แต่ข้า...ก็ไม่ใช่หมอนี่นา”
เมื่อคืนที่ช่วยเฮ่อชิงเยี่ยนไว้ ก็เป็นเพียงเรื่องบังเอิญเท่านั้น
หากไม่มีมิติส่วนตัว นางเองก็ไร้หนทางเช่นกัน
ในตอนนั้นเอง มีคนเดินเข้ามาจากนอกประตู
“เจ้านาย!”
เจียงหนานจือเงยหน้ามองไป ก่อนชะงักงัน “องค์ชาย?”