“สิ่ง...สิ่งนี้ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”
ท่านหมอไม่คิดเลยว่าเจียงหนานจือจะเรียกตนมาช่วย ตอนแรกเขาตื่นเต้นยินดี ต่อมากลับงุนงงไปหมด “แล้วก็ คุณหนูรอง เส้นเลือดนี่หมายความว่าอย่างไรหรือ?”
เจียงหนานจือจึงต้องอาศัยประสบการณ์ยามป่วยในอดีต ซึ่งพยาบาลเคยแทงเข็มให้ มาสาธิตให้ท่านหมอดูตรงนั้น “ใต้ผิวหนังบริเวณหลังมือจะมีเส้นสีเขียว นั่นคือเส้นเลือดของคนเรา”
“ต้องใช้เข็มแทงทะลุผิวหนัง แล้วปักเข้าไปในเส้นเลือดอย่างมั่นคง ยาในขวดจึงจะไหลผ่านสายเข้าไปในเส้นเลือดได้”
ท่านหมอฟังแล้วก็พลันเข้าใจแจ่มแจ้ง “ยอดเยี่ยม! ช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ!”
“ไม่นึกเลยว่าวิชาแพทย์ของซีอวี้จะก้าวหน้าอย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้ ถึงกับมีวิธีรักษาอันแยบยลเช่นนี้ ช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก!”
หลังฟังคำอธิบายของเจียงหนานจือ แววตาเฮ่อชิงเยี่ยนก็ฉายประกายตื่นตะลึงอย่างไม่อาจปกปิด
หากนำวิธีรักษานี้ไปใช้ในค่ายทหาร เช่นนั้น...
“ท่านหมอ เวลาเหลือไม่มากแล้ว หากยังไม่ให้น้ำเกลืออู๋หย่วน เกรงว่าเขาจะทนไม่ไหว”
เจียงหนานจือสังเกตเห็นว่าอาการของอู่หย่วนทรุดลงเรื่อย ๆ
ท่านหมอได้สติ พลางคว้าสายให้น้ำเกลือแล้วเดินไปข้างเตียงอย่างเร่งรุด
เจียงหนานจือรีบให้ม่อไป๋ยกที่แขวนผ้ามา จากนั้นแขวนขวดยาไว้สูง ๆ แล้วใช้แอลกอฮอล์เช็ดปากขวดอย่างละเอียด ก่อนสอดสายให้น้ำเกลือลงไป
นางกลัวว่าท่านหมอจะหาเส้นเลือดไม่พบ จึงเตรียมสายรัดห้ามเลือดมาให้ด้วย
เมื่อรัดสายไว้แน่นบนต้นแขน เส้นเลือดบนหลังมือก็ปรากฏชัดขึ้น
นางมองท่านหมอแล้วพยักหน้าเล็กน้อย “เริ่มให้น้ำเกลือได้แล้ว”
“ได้”
ท่านหมอสูดหายใจลึก หยิบเข็มให้น้ำเกลือขึ้นมา แล้วทำตามคำแนะนำของเจียงหนานจือ เขาฆ่าเชื้อที่หลังมือก่อน พอพบเส้นเลือดแล้วจึงกลั้นหายใจ แทงเข็มทะลุผิวหนังและสอดเข้าเส้นเลือดอย่างมั่นคง
สมกับเป็นคนจากเกาะหมอเทวะ เจียงหนานจืออธิบายเพียงคร่าว ๆ ท่านหมอก็จับเคล็ดได้ตั้งแต่ครั้งแรก และให้น้ำเกลืออู่หย่วนได้อย่างราบรื่น