“วางใจเถิด สิ่งที่รับปากเจ้าไว้ ข้าจะทำตามทุกประการ ไม่มีวันผิดคำพูด”
เฮ่อชิงเยี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้ปฏิเสธ เพียงคิดว่าเจียงหนานจือไม่ยินยอม
ก็จริง
อย่างไรเรื่องนี้ก็ทำให้ชื่อเสียงของหญิงสาวเสียหายอยู่บ้าง
บัดนี้เจียงหนานจือไร้บิดามารดาแล้ว หากเขายังรังแกหญิงกำพร้าที่ไร้ผู้หนุนหลังอีก เช่นนั้นก็ช่างไร้คุณธรรมเกินไป
เขาถอนหายใจเบา ๆ กำลังจะเอ่ยปาก
เจียงหนานจือได้สติกลับมา จึงเอ่ยขัดขึ้นทันที “องค์ชาย เรื่องนี้ต้องคิดราคาเพิ่มต่างหากเพคะ”
เฮ่อชิงเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง “...?”
“องค์ชาย ข้าชอบคุณชายน้อยอยู่ไม่น้อย เพียงแต่จู่ ๆ ให้ข้ากลายเป็นมารดาของเด็กคนหนึ่ง เรื่องนี้มันกะทันหันเกินไปจริง ๆ”
เจียงหนานจือถอนหายใจยาว “แต่ก็ใช่ว่าจะยอมไม่ได้ เพียงแต่ความจริงใจขององค์ชายดูจะยังไม่เพียงพอกระมังเพคะ?”
ฟังจบ เฮ่อชิงเยี่ยนก็เข้าใจความหมายในคำพูดของนาง “...เช่นนั้นเจ้าก็เสนอราคามาเถิด”
“เอ๊ะ”
เจียงหนานจือโบกมือ “องค์ชายอย่าทรงคิดว่าข้าเห็นแก่เงินถึงเพียงนั้น ข้าไม่ใช่คนที่เห็นแต่เงินไม่เห็นคนเสียหน่อย”
เฮ่อชิงเยี่ยน “...”
นางไม่ใช่หรือ?
เขานึกถึงตั๋วเงินที่นางเพิ่งยัดใส่ตัวอย่างคล่องแคล่ว
เจียงหนานจือกระอักกระอ่วนไปชั่วขณะ ก่อนปรับสีหน้าให้จริงจังแล้วอธิบาย “องค์ชาย เรื่องที่เกิดกับอาจารย์ของข้าย่อมอันตรายกว่าการดูแลคุณชายน้อยมาก ดังนั้น...”
นางยังพูดไม่ทันจบ
เฮ่อชิงเยี่ยนหรี่ตาลงเล็กน้อย “เจ้ารู้อะไรมา?”
“ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น”
เจียงหนานจือหลุดปากตอบโดยไม่ต้องคิด สีหน้าเคร่งขรึมอย่างยิ่ง “ข้าไม่อยากรู้ และจะไม่มีวันรู้ ขอเพียงองค์ชายรับปากข้าสักเรื่อง ข้าก็จะเป็นมารดาของคุณชายน้อย นับแต่นี้เขาก็เป็นบุตรของข้า”
กล่าวจบ นางก็เสริมในใจเงียบ ๆ อีกประโยคหนึ่ง “เป็นลูกของเราสองคน”