“ฮูหยิน ท่านเจ้าสำนักเพียงหลงใหลในวิชาแพทย์มากเกินไปขอรับ” หมอเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน
เจียงหนานจือหาได้ใส่ใจเรื่องเหล่านี้ไม่
ยาที่นางนำออกมาจากมิติส่วนตัวล้วนเป็นยาแผนปัจจุบันทั้งสิ้น
หากไม่มีเครื่องมือที่ละเอียดแม่นยำ ต่อให้ท่านเจ้าสำนักระดมหมอเทวะทั้งเกาะหมอเทวะมา ก็แทบไม่มีทางศึกษาค้นคว้าออกมาได้
เงื่อนไขเช่นนี้ไม่เป็นปัญหาสำหรับเจียงหนานจือ
นางเพียงกำลังคิดว่า เหล่าหมอเทวะบนเกาะหมอเทวะคงถูกกระทบกระเทือนอย่างหนักไปอีกนาน
เจียงหนานจือใช้นามเจ้าของร้านยาเมี่ยวชุนถัง ลงนามในเอกสารฉบับแรกของตนในต่างภพ
หมอรับเอกสารไปเก็บไว้หนึ่งฉบับ ก่อนเอ่ยกับเจียงหนานจือว่า “ฮูหยิน ท่านเจ้าสำนักให้ข้ามาถามท่านว่า ยาชุดแรกจะส่งไปถึงเกาะหมอเทวะเมื่อใดขอรับ?”
เจียงหนานจือมิได้ตอบคำถามนั้นโดยตรง หากหันไปมองเผยอวี้ พลางยิ้มตาหยี “คุณชายเผย ไม่สู้พวกเรามาทำการค้าสักอย่างดีหรือไม่?”
เผยอวี้ “?”
“คาราวานยังไม่ออกเดินทางไปหยาจิวเสียที เพราะคุณชายเผยรู้ดีว่าความเป็นอยู่ในหยาจิวมิได้ดีกว่าหลิ่งหนานสักเท่าไร การเดินทางครั้งนี้มีความเสี่ยงอยู่มาก ท่านมีเรื่องห่วงหน้าพะวงหลัง จึงไม่กล้าเสี่ยงภัยโดยง่าย”
เจียงหนานจือรู้ดีว่าหยาจิวในยามนี้มิใช่ไห่หนานที่เจริญรุ่งเรืองทางเศรษฐกิจในยุคหลัง ในสายตาของคนเหล่านี้ หยาจิวคือสถานที่เนรเทศที่โหดร้ายที่สุด
แต่ในสายตาของนาง ไห่หนานดีเสียจนไม่รู้จะดีอย่างไรแล้ว เป็นแหล่งพักผ่อนหย่อนใจชั้นยอดโดยแท้
แม้แต่แผ่นแป้งทอดกุ้งกับเส้นเปรี้ยวของไห่หนานก็ยังเป็นอาหารเลิศรสที่ชวนให้คนคิดถึงไม่รู้ลืม