“ฮูหยินดูเหมือนไม่อยากให้ใครพบเห็นนาง”
ม่อซงเองก็นึกไม่ถึงว่าจะบังเอิญมาเห็นภาพนี้เข้า
“หา?” ม่อไป๋ชะงักไป “เช่นนั้นพวกเรายังตามต่อหรือไม่?”
ม่อซงครุ่นคิดอยู่สองอึดใจ ก่อนวางถ้วยชาลง “ตามต่อ แต่อย่าให้ฮูหยินรู้ตัว”
ก่อนจากมา เฮ่อชิงเยี่ยนกำชับพวกเขาไว้แล้วว่า เพียงคอยคุ้มครองความปลอดภัยของเจียงหนานจืออยู่ห่าง ๆ ก็พอ
ส่วนเรื่องอื่นที่เขาไม่ได้สั่ง พวกเขาในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชาย่อมไม่ซักถามให้มากความ
“ขอรับ”
ทั้งสองวางเงินค่าชาไว้แล้วจึงตามไปอย่างรวดเร็ว
......
ทางด้านโรงนายหน้า
เมื่อคนกลางซื้อขายที่ดินรู้ว่าเจียงหนานจือต้องการเช่าบ้านสักหลังไว้เป็นคลังเก็บของ ก็ยิ้มหน้าบานทันที ก่อนหยิบสิ่งของที่คล้ายสมุดภาพเล่มหนึ่งออกมา
เจียงหนานจือรับมาดู
ให้ตายสิ นี่มันแผ่นพับโฆษณาซื้อบ้านในยุคปัจจุบันไม่ใช่หรือไง?
ต่างกันเพียงยุคปัจจุบันใช้การพิมพ์ ส่วนที่นี่วาดด้วยมือ แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนกัน
นางพลิกดูอย่างละเอียด พร้อมสอบถามราคาของเรือนที่มีผังแตกต่างกันไป
ถึงได้รู้ว่าค่าเช่าบ้านไม่ถูกเลยสักนิด
โดยเฉพาะเมืองเอกแห่งแคว้นอย่างเจียงโจว ซึ่งคมนาคมทางน้ำและทางบกเจริญรุ่งเรือง
แม้ยามนี้นางจะมีเงินเก็บอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้มากมายอะไร
หากยังไปไม่ถึงหลิ่งหนาน เงินทุนที่เตรียมไว้เปิดร้านคงถูกใช้จนหมดเสียก่อน
เจียงหนานจือครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สิ่งที่นางต้องการคือสถานที่เก็บยาจำนวนมากพอสำหรับส่งไปให้เกาะหมอเทวะหนึ่งชุด
ที่จริงแล้ว ในใจนางยังมีแผนอื่นอีก
ในเมื่อคนอื่นต่างรู้ว่านางมีอาจารย์จากซีอวี้ เช่นนั้นนางก็อาศัยข้ออ้างนี้นำของส่วนตัวปะปนไว้ในคลังเสียด้วยเลย