“มิน่าเล่า...”
เฮ่อชิงเยี่ยนพึมพำเสียงต่ำ
มิน่าเล่า ก่อนหน้านี้นางถึงนำของประหลาดออกมาได้อยู่เสมอ
ทั้งยังกล่าวว่าตนกราบอาจารย์จากซีอวี้เป็นอาจารย์
ยังไม่ต้องพูดถึงว่าอาจารย์ผู้นั้นมีอยู่จริงหรือไม่ แต่เรื่องที่นางมีความลับซ่อนอยู่กับตัวนั้นเป็นความจริงแน่
ทว่านางซ่อนสิ่งของไว้กับตัวได้อย่างไร?
“แน่ใจหรือว่าไม่ได้ดูผิด ฮูหยินนำของออกมาจากตัวมากมายจริงหรือ?” เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนถามเสียงขรึม
ม่อไป๋ปรับสีหน้าให้เคร่งขรึมแล้วพยักหน้า “ไม่ได้ดูผิด ข้ากับม่อซงเห็นชัดเจนยิ่ง”
“เอ่อ นายท่าน ฮูหยินมิได้เพียงนำของออกมามากมาย นางแทบจะยัดสิ่งของจนเต็มโรงงานทั้งหลังแล้วขอรับ”
เขาถึงกับอดคิดไม่ได้ว่าเจียงหนานจือคงกลัวพวกเขาสงสัย จึงไม่ได้นำของออกมามากกว่านี้
เฮ่อชิงเยี่ยน “...”
เขานวดหว่างคิ้ว “หลังวันนี้ ห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้ให้ผู้ใดรู้เด็ดขาด”
ม่อไป๋ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยิน “นายท่าน ไม่คิดจะสอบสวนนางหรือขอรับ?”
ปล่อยเจียงหนานจือไปง่าย ๆ เช่นนี้หรือ?
ทว่าไม่เหมือนนิสัยของนายท่านเลย
ตามปกติแล้ว มิควรมัดคนแล้วส่งเข้าคุกใต้ดิน ก่อนจะสอบสวนอย่างละเอียดหรอกหรือ?
“จะสอบสวนอะไร มีอะไรให้สอบสวน?”