ในซูเปอร์มาร์เก็ตที่ใหญ่ที่สุดของฐานตระกูลลู่
อวิ๋นเหยาจือ อวี่ และเหมยกุย ทั้งสามคนเข็นรถเข็นเดินเล่น เลือกของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวัน
เพิ่งเลี้ยวผ่านชั้นวางสินค้า อวิ๋นเหยาจือก้มมองเครื่องดื่มหมดอายุใกล้มือ พอหันตัวก็ไม่ทันระวังคนที่เดินสวนมา ชนเข้ากับหญิงสาวข้าง ๆ อย่างจัง
"ขอโทษนะ"
เธอชะงักเท้า เอ่ยขอโทษเบา ๆ ตามสัญชาตญาณ
หลินเมี่ยวจือถูกชนจนของในมือโซเซ เพิ่งยืนตัวได้มั่น พอเงยหน้ามองคนตรงหน้าชัด ๆ รูม่านตาก็สั่นสะท้านอย่างแรง หลุดปากออกมา
"อวิ๋นเหยาจือ!"
เธอเล่นเน็ตดูฟอรัมของฐานตอนบ่าย ก็ถูกภาพใบหน้างามหยาดเยิ้มนี้ถล่มจอ ตอนนี้เลยจำได้ทันที
อวิ๋นเหยาจือได้ยินชื่อตัวเองถูกคนแปลกหน้าเรียกออกมา แววตาฉายแววสงสัย เลิกคิ้วเล็กน้อย
"คุณรู้จักฉันเหรอ?"
หลินเมี่ยวจือมีท่าทีตื่นเต้นอยู่บ้าง ทั้งพยักหน้าทั้งส่ายหัว น้ำเสียงเจืออาการประหม่า
"ฉันพอจะรู้จักคุณอยู่ ฉันเป็นสมาชิกใหม่ของทีมอสนีบาต"
"ทีมอสนีบาต?"
ความงุนงงระหว่างคิ้วอวิ๋นเหยาจือยิ่งทวี ใบหน้าเต็มไปด้วยความเลื่อนลอย ราวกับไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน
หลินเมี่ยวจือรีบเสริม
"ก็คือทีมของลู่โจวน่ะ"
"ลู่โจว?"
อวิ๋นเหยาจือทวนชื่อนี้อีกรอบ น้ำเสียงเรียบเฉยและแปลกแยก ฟังไม่ออกถึงความคุ้นเคยแม้แต่น้อย
คราวนี้ถึงคราวหลินเมี่ยวจืออึ้งไปเลย เธอมองอวิ๋นเหยาจือด้วยความไม่เข้าใจเต็มหน้า