อีกฟากหนึ่งในอะพาร์ตเมนต์เขตที่พักอาศัยทั่วไป
เกาหงหยาง จังฉิน จังหาว และโจวอี้สี่คนนั่งล้อมวงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น สีหน้าของแต่ละคนย่ำแย่
ตั้งแต่จังหาววิ่งตื่นตูมไปหาเกาหงหยาง พร้อมข่าวว่าอวิ๋นเหยาจืออยู่ในโรงอาหาร เกาหงหยางก็รีบตามจังหาวไปแอบมองที่โรงอาหารแต่ไกลทันที
เป็นเธอจริงๆ ด้วย
เธอกลับไม่ตาย!
ตอนนี้ทั้งห้องจมอยู่ในความหวาดกลัว
ก่อนหน้านี้จังฉินจงใจให้เพื่อนร่วมงานตรวจสอบบันทึกการลงทะเบียน ยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าลู่โจวยังไม่กลับมาที่ฐาน ขณะที่อวิ๋นเหยาจือกับอีกสองคนเพิ่งมาถึงฐานเมื่อช่วงเช้า
เธอสูดลมหายใจลึก ระงับความตื่นตระหนกในใจ แล้วเป็นฝ่ายเอ่ยปากเสนอทางรอดที่ปลอดภัยที่สุดก่อน
“โอกาสเดียวของเราตอนนี้ คือใช้จังหวะที่ลู่โจวยังไม่กลับมา และอวิ๋นเหยาจือยังไม่รู้ว่าเราอยู่ที่นี่ รีบเก็บของออกจากฐานตระกูลลู่เดี๋ยวนี้”
สิ้นคำพูด จังหาวก็ระเบิดอารมณ์ทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด มือทั้งสองข้างขยี้ผมตัวเอง
“ไป? ตอนนี้เราจะไปที่ไหนได้?!”
ฐานตระกูลลู่เป็นอิทธิพลใหญ่สุดในแถบนี้ ถ้าให้ลู่โจวรู้ความจริงเข้าจริงๆ ต่อให้หนีรอดออกนอกเขตฐานได้ ด้วยอำนาจของตระกูลลู่ จะหนีไปไหนก็ไร้ประโยชน์
ยังไม่นับฐานอวิ๋นฉี่อีก
ห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง
เกาหงหยางทำหน้านิ่งเย็นชาตลอด ไม่พูดอะไรสักคำ ข้อนิ้วมือกำแน่น เส้นเอ็นบนหลังมือปูดโปน
เขาคิดมาตั้งแต่ในใจแล้วว่า อวิ๋นเหยาจือที่เป็นคนธรรมดาไม่มีทางรอดชีวิตมาได้
เขาคาดไม่ถึงเลยว่าเธอจะไม่ตาย แล้วยังมาถึงฐานตระกูลลู่ได้อย่างปลอดภัย