อวิ๋นเหยาจือเดินเลียบทางหลวงตลอดคืน ไม่มีอาหารบีบให้เธอต้องเร่งเดินทาง
ตลอดทางเธอสบถด่าลู่โจวไม่หยุดปาก จนกระทั่งเห็นพระอาทิตย์ขึ้น เธอจึงประกาศเลิกกับเขาฝ่ายเดียว
ใครใช้ให้เขาไม่ตามหาเธอล่ะ
ตอนนี้เธอทั้งเหนื่อยทั้งหิวน้ำ เฝ้ารอให้มีรถสักคันโผล่มา แต่น่าเสียดายเธอเดินต่ออีกสองชั่วโมง พระอาทิตย์ขึ้นสูงส่องจ้าขนาดนี้ก็ยังไม่มีรถผ่านมาสักคัน
อวิ๋นเหยาจือเลียริมฝีปากที่แห้งแตกเป็นขุย ปลายลิ้นสัมผัสกับความสากและแสบร้อน เธอถ่มน้ำลายอย่างหงุดหงิดและเตะก้อนหินที่ยื่นออกมาริมทางอย่างแรง
ก้อนหินไม่ขยับเขยื้อน กลับเป็นข้อเท้าเธอที่ส่งความเจ็บตื้อมาแทน ทำเอาเธอต้องกัดฟันข่มความเจ็บ
ความน้อยใจผุดขึ้นมาอีกครั้ง แต่น่าเสียดายที่ไม่มีน้ำตาให้ร้องไห้ เธอสะอื้นเงียบๆ
พี่สาวอยู่ที่ไหน
น้องคนนี้กำลังจะกระหายน้ำตายอยู่แล้ว
ดวงอาทิตย์แขวนอยู่กลางศีรษะ แสงจ้าพร่างพรายจนตาพร่า พื้นยางมะตอยใต้เท้าถูกแผดเผาจนร้อนระอุ สัมผัสได้ถึงความร้อนทะลุผ่านพื้นรองเท้า
เท้าของเธอหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ ในลำคอเหมือนมีก้อนสำลีแห้งๆ อุดตันอยู่ แม้แต่จะกลืนน้ำลายก็ยังยากลำบาก
ตอนที่ใกล้จะทนไม่ไหว ในที่สุดก็เห็นเนินดินที่มีร่มเงารำไร มาถึงใต้เนิน เธอไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ทรุดตัวนั่งลงทันที