เหมยกุยหาวหวอด มือหนึ่งเกาหลังส่วนล่าง อีกมือถือถุงขยะ เดินย่องลงมาจากชั้นบนอย่างช้า ๆ
เพิ่งก้าวออกจากลิฟต์อพาร์ตเมนต์ ก็ปะทะเข้ากับร่างที่ดูบอบช้ำเต็มตา
ชายคนนั้นมีบาดแผลทั่วร่าง เลือดที่หน้าผากแห้งกรังไปเกือบหมด แก้มเขียวช้ำสลับม่วง เสื้อผ้าเลอะฝุ่นและคราบเลือด สภาพน่าอนาถใจยิ่งนัก เขาเดินเงียบขรึม สวนผ่านไปข้าง ๆ เหมยกุย
เหมยกุยมองตามด้วยความอยากรู้อยากเห็นโดยไม่รู้ตัว ในใจรู้สึกแปลก ๆ อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร ยังคงถือขยะเดินออกไปต่อ
ทันทีที่ก้าวพ้นประตูอพาร์ตเมนต์ เขาก็มองเห็นอวี่ที่กำลังนั่งอยู่บนจักรยานไฟฟ้าจอดริมถนน
ดวงตาของเหมยกุยเป็นประกายในทันใด รีบสาวเท้าเข้าไปหา
"นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? หรือว่าเสี่ยวจือจือคิดถึงฉัน เลยให้นายมารับฉันไปหาเป็นพิเศษ?"
เขาพูดพลางโยนขยะลงถังอย่างไม่ใส่ใจ แล้วยกขาคร่อมเบาะหลังโดยไม่ต้องเกรงใจ ตบเบาะรถเบา ๆ
"ไปเร็ว พาฉันไปหาเสี่ยวจือจือ"
แต่อวี่ไม่ยอมออกรถแม้แต่น้อย เขารอจนแผ่นหลังของลู่โจวเดินเข้าไปในทางเดินอพาร์ตเมนต์ลับตาไปแล้ว จึงค่อย ๆ ละสายตากลับมา เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
"อวิ๋นไม่ได้คิดถึงนาย ตอนนี้หล่อนกำลังงีบอยู่ คุณป้าหยุนกลับมาแล้ว นายลงไปก่อน ฉันจะกลับแล้ว"
เหมยกุยชะงักค้าง รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปทันที กลายเป็นสีหน้าตกตะลึง
"คุณป้ากลับมาแล้ว? เมื่อคืนอันอี้กับจี้หยู่กลับมา ไม่เห็นพูดอะไรสักคำ"
"เมื่อคืนตอนดึก"
"ดึก?"