อวิ๋นเหยาจือมองแผ่นหลังพี่สาวที่เดินห่างออกไป แล้วหาวอีกครั้งอย่างอดไม่อยู่ ง่วงจนหนังตาแทบปิด
เธอโบกมือให้ลู่โจวและอวี่ที่ยืนอยู่ข้างกายตามสบาย น้ำเสียงขี้เกียจอู้อี้
"ง่วงมาก ฉันขึ้นไปนอนข้างบนแล้ว พวกนายตามสบาย"
พูดจบเธอหันหลังกลับเดินเข้าบ้าน
ลู่โจวและอวี่จ้องมองแผ่นหลังของเธอหายลับไปตรงมุมบันได แววตาซุกซ่อนความคิดของตน ไม่มีใครปริปากก่อน
ตอนนั้นเอง ประตูรั้วมีเสียงเคลื่อนไหว ฉีเหม่ยอิ่งพาครอบครัวเดินเข้ามา
ฉีอี้หมิงกวาดตามองก็เห็นคนแปลกหน้าในห้องรับแขก นี่ต้องเป็นลู่โจวแน่
แววตาเขาเต็มไปด้วยความเป็นศัตรูจ้องเขม็งอย่างแรง ในใจไม่ยอมรับอย่างยิ่ง
เขาคิดเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจ คนๆ นี้ทำร้ายพี่จือ แต่ตอนนี้ยังมีหน้าอยู่ในบ้านสกุลอวิ๋นอีก
เขากดอารมณ์ไม่พอใจลงอย่างเสียไม่ได้ โค้งตัวทักทายอวิ๋นฉื่อสือและกู้ชิงอย่างว่าง่ายก่อน
"คุณแม่ คุณพ่อ ะครับ"
ฉีอี้หมิงพูดจบก็หันหัวทันที ฝีเท้ารวดเร็วพุ่งไปทางบันได ใจมีเพียงไล่ตามอวิ๋นเหยาจือให้ทัน
ทางเดินชั้นบน อวิ๋นเหยาจือเพิ่งยกมือจับลูกบิดประตูห้อง ก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งกระหืดกระหอบจากด้านหลัง
เธอเบี่ยงศีรษะเล็กน้อยชำเลืองมอง เห็นฉีอี้หมิงวิ่งพรวดมา ไม่ใส่ใจนัก เก็บสายตากลับผลักประตูเข้าห้องไปตรงๆ