พอหญิงวัยกลางคนเห็นทะเบียนสมรสที่หลี่ซั่วหยิบออกมา ตอนแรกก็ประหลาดใจ จากนั้นก็ผิดหวัง ก่อนจะอับอายจนกลายเป็นโกรธ เธอตบโต๊ะดังปังแล้วลากลูกสาวเดินออกไปอย่างโมโห
“แต่งงานแล้วแท้ ๆ ยังมานัดดูตัวกับลูกสาวฉันอีก บ้านไม่มีกระจกก็ไม่รู้จักฉี่รดพื้นแล้วก้มดูตัวเองหรือไง? ไอ้หนุ่มหน้าขาวที่เลี้ยงตัวเองยังไม่รอด ยังจะกินในชามแล้วยังคิดถึงในหม้ออีก!”
“ถุย! บ้านเราไม่เห็นจะอยากได้สักนิด!”
หญิงวัยกลางคนเดินไปถึงหน้าประตูร้านกาแฟแล้ว แต่ก็ยังด่ากราดไม่หยุด
ด้วยฐานะของลูกสาวเธอและกำลังทรัพย์ของตระกูลอู๋ ไอ้หนุ่มหน้าขาวนี่ไม่มีโอกาสได้มาเป็นลูกเขยบ้านเธอ นับว่าเป็นความเสียหายของมันเอง!
รอเสียใจทีหลังไปเถอะ!
โชคดีที่ช่วงนี้คนในร้านกาแฟไม่เยอะ มีแค่ลูกค้าผู้ชายสองคนที่เพิ่งมานั่งโต๊ะข้าง ๆ กับพนักงานอีกไม่กี่คน หลี่ซั่วยังพอรับมือกับสถานการณ์น่าอึดอัดแบบนี้ไหว
ขายหน้าสักครั้งยังดีกว่าต้องแต่งเข้าบ้านอีกฝ่าย แล้วกลายเป็นพี่เลี้ยงเด็กฟรีทุกวันในอนาคต
ตอนนี้ฟางหลานอิงเพิ่งทำใจยอมรับได้ว่าหลี่ซั่วไปจดทะเบียนสมรสกับคนอื่นจริง ๆ พอนึกถึงเรื่องที่คราวนี้เธอจับคู่หลี่ซั่วไม่สำเร็จ แถมเขายังพ่วงตัวถ่วงกลับมาบ้านอีกคน สีหน้าก็ยิ่งแย่ลง
“ไม่ขอความเห็นฉันกับพ่อแกก่อน ก็ไปจดทะเบียนสมรสกับคนอื่นแล้ว” ฟางหลานอิงเหลือบมองหลี่ซั่ว ก่อนจะแค่นเสียงพูด “แกไม่ดูสภาพตัวเองบ้างหรือไง ว่าจะมีผู้หญิงแบบไหนยอมแต่งงานกับแก”
ก็มีแต่ผู้หญิงแบบลูกสาวตระกูลอู๋นั่นแหละ ที่ไม่มีใครเอาเพราะสมองมีปัญหา!
ไม่อย่างนั้นก็ต้องเป็นผู้หญิงที่แต่งงานรอบสอง พ่วงตัวถ่วงมาสามคน ซื้อหนึ่งแถมสาม
ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ฟางหลานอิงก็ไม่ชอบทั้งนั้น!
เธอไม่มีอารมณ์จะถามด้วยซ้ำว่าหลี่ซั่วรู้จักกับภรรยาจนแต่งงานกันได้อย่างไร เธอแค่มั่นใจว่าผู้หญิงที่มีคุณสมบัติดี ๆ ไม่มีทางยอมแต่งงานกับหลี่ซั่วแน่นอน
ตอนนี้บ้านที่จงไห่ฮวาวานก็ไม่มีแล้ว ไม่แน่อีกไม่กี่วันในบ้านอาจมีตัวถ่วงเพิ่มอีกคนหรือหลายคน แล้วจะไม่ให้เธอโกรธได้ยังไง?
“ฉันบอกแกไว้ก่อนนะ ถ้าแกไม่ย้ายไปอยู่บ้านฝ่ายหญิง ฉันไม่มีทางยอมรับการแต่งงานครั้งนี้เด็ดขาด”
“ตอนนี้บ้านเรามีแค่บ้านในชุมชนเฟิ่งเสียงหลังเดียว ต่อไปก็ต้องขายเอาเงินไปซื้อบ้านแต่งงานให้หลี่ฮ่าวน้องชายแก แล้วจะมีบ้านที่ไหนให้พวกแกอยู่”
“ฉันไม่สนว่าบ้านฝ่ายหญิงมีฐานะยังไง ถ้าอยากเข้าบ้านตระกูลหลี่ ก็รีบไปหย่ากันซะ”
“เฮ้อ! หลี่ซั่ว แกฟังที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่า”
ฟางหลานอิงพูดอยู่ตั้งนาน เพิ่งสังเกตว่าหลี่ซั่วไม่ได้มองเธอ แต่กลับเหม่อมองลูกค้าผู้ชายสองคนที่โต๊ะข้าง ๆ ...
หลี่ซั่วตั้งใจปิดกั้นเสียงฟางหลานอิงจริง ๆ สายตาของเขาหยุดอยู่ที่มือสองข้างซึ่งจับกันใต้โต๊ะของลูกค้าผู้ชายทั้งคู่ สีหน้าซับซ้อนเล็กน้อย
“พี่ ดูเธอสิ ปล่อยให้คนอื่นรอตั้งนานแล้ว ยังไม่มาอีก” หนุ่มหัวเกรียนร่างล่ำมีพุงนิด ๆ พูดอย่างน้อยใจปนโมโห “จริง ๆ ฉันก็ไม่อยากจดทะเบียนกับเธออยู่แล้ว ยังต้องแต่งเข้าบ้านเขาอีก พี่ก็รู้นี่ ถ้าไม่ใช่เพราะที่บ้านบังคับให้หาคู่ เพื่อจะได้อยู่กับพี่ไปตลอด...”
หนุ่มร่างล่ำฮึดฮัดอย่างแง่งอน ราวกับโดนทำให้เจ็บช้ำน้ำใจอย่างหนัก “ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ ฉันไม่มานั่งทนโดนผู้หญิงคนหนึ่งทำให้หงุดหงิดอยู่ตรงนี้หรอก!”
หนุ่มร่างล่ำกระทืบเท้าปึง ชายใส่แว่นท่าทางสุภาพที่นั่งข้าง ๆ รีบลูบหลังปลอบ “โอเค ๆ ไม่ต้องน้อยใจนะ เดี๋ยวฉันติดต่อคนกลางเดี๋ยวนี้เลย ทำไมอีกฝ่ายถึงมาสายขนาดนี้นะ”
พอเห็นชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ออกมา หนุ่มร่างล่ำถึงค่อยพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะส่งเสียง “อืม~” ราวกับพอใจกับปฏิกิริยาของอีกฝ่าย
หลี่ซั่ว “……”
ถ้าเขาทำผิด ก็ให้กฎหมายลงโทษเขาเถอะ ไม่ใช่ต้องมาเห็นฉากแสบตาแบบนี้ด้วยตัวเอง...
หลี่ซั่วนวดหว่างคิ้วเพื่อบรรเทาความไม่สบายใจ แล้วเงยหน้ามองหนุ่มร่างล่ำที่กำลังออดอ้อนอยู่โต๊ะข้าง ๆ อีกครั้ง เขาพอจะเดาเรื่องวุ่นวายที่ทำให้ตัวเองกับไป๋ชิ่นหนิงจดทะเบียนสมรสกันได้แล้ว
ถ้าเป็นอย่างที่คิด คนที่ไป๋ชิ่นหนิงนัดดูตัวด้วยอาจเป็นหนุ่มร่างล่ำที่มีท่าทางเป็นผู้หญิงมากคนนี้ ไม่อย่างนั้นวันนี้อีกฝ่ายคงไม่เรียกเขาว่า “พี่สาว” ตรง ๆ
ในโลกเดิม หลี่ซั่วเคยได้ยินเรื่องการแต่งงานลักษณะนี้ เรียกว่าแต่งงานบังหน้า
เป็นการแต่งงานที่ชายหญิงซึ่งมีรสนิยมทางเพศแตกต่างจากคนทั่วไปเลือกทำขึ้น เพราะถูกกดดันจากค่านิยมครอบครัวแบบดั้งเดิมหรือกระแสหลักของสังคม เพื่อให้เป็นไปตามความคาดหวังของสังคมและปกป้องทั้งสองฝ่าย การแต่งงานมีเพียงรูปแบบ แต่ไม่มีความสัมพันธ์จริง
“เป็นเลสเบี้ยนเหรอ...” หลี่ซั่วพึมพำในใจ คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนหยิบโทรศัพท์ เปิดวีแชตแล้วกดเข้าไปในห้องแชตกับ “น้ำโซดา” เขาลังเลว่าจะทักไปถามอีกฝ่ายก่อนดีไหมว่าเธอแต่งงานบังหน้าผิดคนหรือเปล่า
บนถนนที่อยู่ห่างออกไปหลายกิโลเมตร เสียงอุทานของหญิงสาวดังมาจากในรถที่แล่นฉิว “อะไรนะ? อีกฝ่ายยังรอฉันไปเจอที่ร้านกาแฟเพื่อดูตัวอยู่เหรอ?”
หน้าจอรถแสดงว่ากำลังโทรศัพท์อยู่ เสียงหญิงสาวอีกคนดังมาจากในสายด้วยความสงสัย “ใช่สิ เมื่อกี้เธอไม่ได้โทรมาบอกฉันเหรอว่าจดทะเบียนสมรสเสร็จแล้ว? ทำไมคนทางนั้นโทรมาบอกว่าเธอยังไปไม่ถึงล่ะ?”
การดูตัววันนี้เป็นการแต่งงานบังหน้าที่ฮวาหว่านช่วยแนะนำและจัดการให้
เธอเป็นทั้งเพื่อนสนิทและผู้จัดการส่วนตัวของไป๋ชิ่นหนิง
ส่วนคุณหนูไป๋ชิ่นหนิงของเธอ ก็คือไป๋มู่เกอ นักแสดงสาวสวยที่มีฉายาว่า “รักแรกแห่งชาติอันดับหนึ่ง”!
เพราะสถานะค่อนข้างพิเศษ ไป๋ชิ่นหนิงจึงใช้ชื่อในวงการว่า “ไป๋มู่เกอ” ตั้งแต่เข้าวงการ
ส่วนเหตุผลที่ต้องแต่งงานบังหน้า ก็เพราะครอบครัวของไป๋ชิ่นหนิงกดดัน บังคับให้เธอกลับไปแต่งงานกับลูกชายคนเล็กของตระกูลมหาเศรษฐีที่มีฐานะคู่ควรกัน เพื่อสืบทอดทรัพย์สินมูลค่าหลายแสนล้าน
ฮวาหว่านรู้ดีว่าการแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ แต่ภายใต้การข่มขู่และเสนอผลประโยชน์ของไป๋ชิ่นหนิง สุดท้ายเธอก็ยอมช่วยหาแฟนหนุ่มที่ไม่คิดอะไรกับผู้หญิงเลย ซึ่งเป็น “แฟนสาว” ของญาติคนหนึ่ง มาช่วยแต่งงานปลอม ๆ
แต่ตอนนี้ฮวาหว่านกลับรู้สึกว่าการดูตัวครั้งนี้น่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นแล้ว?
“ชิ่นหนิง ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทางนั้นส่งข้อความมาทวงอีกแล้ว ถามว่าเธอจะไปถึงเมื่อไหร่” ตอนนี้ฮวาหว่านงุนงงไปหมด
ไป๋ชิ่นหนิงไม่ได้รีบตอบคำถามของฮวาหว่าน แต่จอดรถข้างทาง ถอดหมวกกับแว่นกันแดด แล้วรีบค้นหาสมุดเล่มเล็กในกระเป๋า หยิบออกมาเปิดดู
สายลมอ่อน ๆ พัดผ่าน เส้นผมดำสลวยของหญิงสาวพลิ้วสยายลงมาในพริบตา ดวงตาใต้แพขนตายาวเรียวจ้องมองชื่อฝ่ายชายบนทะเบียนสมรสสีแดง
“ฉันอาจจะ...จำคนผิด” ไป๋ชิ่นหนิงชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าซับซ้อน
“หา???” เสียงกรีดร้องแหลมดังขึ้นจากปลายสายอีกครั้ง “งั้นวันนี้คนที่แต่งงานกับเธอก็คือผู้ชายคนอื่นเหรอ?”
“ตายแล้ว ใครมันเป็นไอ้สารเลว หลอกชิ่นหนิงของฉันไปแต่งงานกัน!”
ฮวาหว่านแทบจะร้องไห้ด้วยความร้อนใจ อยากพุ่งทะลุสายโทรศัพท์ไปตบผู้ชายที่ฉุดเพื่อนสนิทของเธอไปสักหลายที
นี่คือเทพธิดาแห่งชาติที่ทำให้ผู้ชายทั่วเอเชียคลั่งไคล้ ทั้งยังเป็นว่าที่ผู้สืบทอดตระกูลมหาเศรษฐีมูลค่าหลายแสนล้าน จู่ ๆ ก็ถูกผู้ชายเถื่อนที่โผล่มาจากไหนไม่รู้หลอกไปแล้วเหรอ?
“ฉันเป็นคนลากเขาไปสำนักงานทะเบียนเอง” ไป๋ชิ่นหนิงตอบตามจริง จากนั้นก็ใช้เวลาราวหนึ่งหรือสองนาทีเล่าให้ฮวาหว่านฟังว่าทั้งสองแต่งงานกันได้ยังไง
“...ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าเธอใจร้อนขนาดไหน รู้อย่างนี้วันนี้ฉันไปเป็นเพื่อนก่อนก็ดีหรอก แต่เรื่องนี้ก็บังเอิญเกินไปนะ ทำไมเขาถึงเป็นคนที่กำลังดูตัวเพื่อแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงพอดี ไม่แน่ว่าข่าวบางอย่างอาจหลุดจากทางฉัน แล้วแฟนคลับโรคจิตของเธอก็รู้เข้า เลยไปนั่งรอเธอที่ร้านอาหารก็ได้ รอก่อนนะ ฉันจะรีบไปหา แล้วไปหย่ากับเธอ!”
ฮวาหว่านร้อนใจจนแทบเหมือนมดอยู่บนกระทะร้อน
แฟนคลับโรคจิตน่ากลัวสุด ๆ ก่อนหน้านี้ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งปลอมตัวเข้ามาอยู่ข้างเธอเพื่อจีบเธอ สุดท้ายถึงได้รู้ว่าเป้าหมายที่แท้จริงของอีกฝ่ายคือไป๋ชิ่นหนิง เพื่อนสนิทของเธอ...
ส่วนผู้ชายที่เข้าหาไป๋ชิ่นหนิงด้วยวิธีสารพัดก็มีมากจนนับไม่ถ้วน
ทั้งพวกคลั่งรักที่พุ่งขึ้นเวทีมากอดเธอในงาน พวกทายาทมหาเศรษฐีและทายาทคนดังที่ทุ่มเงินเข้ากองถ่ายเพื่อขอแสดงเป็นพระเอกคู่กับเธอ แล้วยังมีลูกชายมหาเศรษฐีอย่างหวังชง ที่ยอมสลัดแฟนสาว 108 คนเพื่อมาเป็นหมาน้อยคอยตามจีบเธอคนเดียวอีกด้วย...
ฮวาหว่านมั่นใจเต็มร้อยว่าผู้ชายที่หลอกแต่งงานวันนี้ต้องเป็นแฟนคลับโรคจิตของชิ่นหนิงแน่ ๆ!
โดยเฉพาะชิ่นหนิงของพวกเธอที่ถูกผู้ชายคลั่งรักพวกนี้ตามรังควานมาหลายปี จนตอนนี้อาการเกลียดผู้ชายรุนแรงมาก
ช่วงหลัง ๆ เธอเผลอหลุดหลายครั้ง ถึงขั้นสวนกลับนักข่าวชายกลางงานแถลงข่าว จนติดอันดับค้นหายอดนิยมอยู่หลายหน ภาพลักษณ์แทบพัง
ฮวาหว่านไม่กล้าคิดเลยว่าหลังแต่งงานกันแล้ว ไป๋ชิ่นหนิงจะฆ่าแฟนคลับโรคจิตคนนี้หรือเปล่า
เพราะงั้นต้องหย่าทันที!
“จะหย่าอะไร ฉันไม่มีเวลา”
ไป๋ชิ่นหนิงรวบผมทัดหู วางทะเบียนสมรสลง สวมหมวกกับแว่นกันแดด แล้วสตาร์ตรถอย่างไม่ใส่ใจ “ถ้าอีกฝ่ายเป็นแฟนคลับโรคจิตจริง งั้นฉันก็เป็นม่ายซะเลยสิ”
ฮวาหว่าน “……”
“เตรียมตัวทางนั้นไว้ อีกไม่กี่นาทีฉันก็ถึงแล้ว ไปถ่ายงานต่อกัน”
ตารางถ่ายงานของเธอแน่นทุกวัน วันนี้ก็อาศัยให้ฮวาหว่านช่วยบังหน้า แอบออกมาจดทะเบียนสมรส ตอนนี้ต้องรีบกลับไปถ่ายงานต่อ พอถ่ายเสร็จตอนเย็นยังมีรายการอีกหนึ่งรายการต้องบันทึกเทป
ส่วนคนที่แต่งงานด้วยวันนี้ แค่ให้คนไปสืบก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายตั้งใจหลอกแต่งงานหรือเปล่า
แต่พอนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่ “พี่สาว” แต่เป็นผู้ชายจริง ๆ เธอก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
ผู้ชายน่ะ น่ารำคาญที่สุดแล้ว
……