ซุ่ยเหมี่ยวปิดกั้นเสียงสำนึกผิดของสือโถวในหัว ตอนนี้เธอหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย ต้องการที่เงียบ ๆ เป็นอย่างมาก
เธอยื่นอุ้งเท้าขวาไปคลำกลอนประตูกรงเหล็ก สอดเล็บเข้าไปในช่องว่าง ใช้แผ่นล็อกดันขึ้น แล้วเกี่ยวแผ่นล็อกไว้ ก่อนออกแรงดันกลอนทั้งอันไปทางขวา
“เอี๊ยด” ประตูเหล็กขึ้นสนิมเปิดแง้มออก ซุ่ยเหมี่ยวเดินออกมาจากข้างในได้อย่างง่ายดาย เธอกวาดตามองสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างละเอียด ที่นี่เป็นห้องเก็บของ ผนังด้านหนึ่งมีกล่องกระดาษและขวดโหลวางกองพะเนิน
กลางห้องเก็บของมีโต๊ะเขียนหนังสือไม้แบบเก่าที่มีลิ้นชัก ซุ่ยเหมี่ยวอยู่ห่างออกไปยังได้กลิ่นคาวเลือดฉุนจัด เธอรู้ว่าในลิ้นชักมีของจำพวกมีดทำครัว กรรไกร และไขควง
เธอมองไปรอบ ๆ ไม่มีแม้แต่หน้าต่างสักบาน ถ้าจะหนีก็ต้องออกทางประตูใหญ่ แต่ประตูถูกล็อกจากด้านนอก เปิดไม่ออกอยู่แล้ว
ซุ่ยเหมี่ยวเดินย่องเข้าไปใกล้กองของกระจุกกระจิก เจอช่องตรงไหนก็รีบมุดเข้าไป แล้วจัดท่าทางให้เข้าที่
ในเวลานี้ ดวงตาทั้งคู่ของเธอเปล่งประกายสีเขียวเย็นเยียบ ร่างหมอบต่ำ สายตาจับจ้องประตูใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล ราวกับนักล่าที่กำลังอดทนรอให้เหยื่อปรากฏตัว
เพราะความหวังดีของสือโถวที่กลับกลายเป็นผลร้าย พอเธอมาถึงโลกนี้ก็กลายเป็นแมวลายสลิดจรจัดอายุเพียง 10 เดือน
แต่สถานการณ์ของเธอตอนนี้ค่อนข้างอันตราย เธอไม่ได้ถูกคนรับไปเลี้ยง แต่ถูกชายที่ชอบทรมานแมวจับได้ในตรอกเมื่อไม่กี่วันก่อน แล้วพากลับมาขังไว้ในกรง ตอนนั้นในกรงยังมีแมวอีกหลายตัว
แต่ทุก ๆ หนึ่งหรือสองวัน ชายคนนั้นจะมาที่ห้องเล็ก ๆ นี้ แล้วเลือกแมวตัวหนึ่งไปทรมานจนตายอย่างโหดเหี้ยม จนตอนนี้ซุ่ยเหมี่ยวมาถึง ในห้องก็เหลือแมวเพียงตัวเดียวแล้ว ต่อไปก็ถึงคราวของเธอ