ตอนซุ่ยเหมี่ยวออกมา พบว่าข้างนอกยังเป็นเวลาเที่ยงอยู่เลย ตอนนี้เป็นช่วงกลางฤดูหนาว แต่ดวงอาทิตย์ลอยเด่นอยู่บนฟ้า แสงแดดส่องลงมาต้องตัวนางให้ความอบอุ่น สบายจนบอกไม่ถูก มิน่าล่ะ เมื่อก่อนถึงเห็นแมวกลุ่มใหญ่พากันอาบแดดอยู่เสมอ
ซุ่ยเหมี่ยวจงใจเดินออกจากเงาตรงโคนกำแพงลานบ้าน ไปยังลานด้านหน้า แล้วพบว่าประตูใหญ่ของบ้านก็ปิดสนิทเช่นกัน นางไม่คิดจะรั้งอยู่นาน มุดลอดช่องประตูเหล็กดัดของลานบ้านออกไป
พอพ้นประตูใหญ่ก็เป็นถนนแล้ว ที่นี่คงเป็นชนบท มองไปตามถนนมีแต่บ้านสองสามชั้นเรียงรายกัน บ้านที่ดูดีกว่าหน่อยก็มีแผ่นกระเบื้องปูผนัง ส่วนบ้านที่ไม่ใส่ใจนักก็ปล่อยให้เห็นอิฐแดงเปลือย ๆ บางหลังถึงกับทรุดโทรม
ดูออกว่าหมู่บ้านนี้มีแต่วัยหนุ่มสาวออกไปทำงานต่างถิ่น จึงไม่ค่อยมีชีวิตชีวา ซุ่ยเหมี่ยวไม่กล้าเดินบนถนนใหญ่ จึงหาแต่ตรอกเล็ก ๆ ที่ไม่มีคนหรือสุนัข
ตอนแรกนางยังระมัดระวังตัว ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง ก่อนจะวิ่งพรวดไปตลอดทาง อ้า! อิสรภาพ! ฉันมาแล้ว!
แต่ดีใจได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ซุ่ยเหมี่ยวก็พ่ายแพ้ให้กับความหิว ตอนถูกจับนางก็อดอาหารสามวัน กินได้แค่เก้ามื้อ ช่วงที่ถูกขังก็ไม่เคยได้กินอิ่ม พอผ่อนคลายลงตอนนี้จึงรู้สึกว่าทั้งตัวแทบจะหิวจนแฟบ
ที่จริงก็ไม่ได้ต่างกันนัก ตอนนี้ซุ่ยเหมี่ยวผอมเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก เพียงแต่ขนช่วยปกปิดไว้ จึงดูเหมือนตัวอ้วนหลอกตา
เดินต่อไม่ไหวแล้ว ซุ่ยเหมี่ยวจึงวิ่งขึ้นต้นไม้ไปเกาะอยู่บนง่ามกิ่ง มองนกกระจอกบนท้องฟ้าด้วยแววตาเปี่ยมความปรารถนา เพราะนางอยู่บนต้นไม้ นกทั้งหลายจึงไม่กล้าเข้าใกล้ แม้แต่ขนนกสักเส้นก็ไม่มีตกลงมา
นางหาวพลางฟังเสียงท้องร้องโครกคราก ต้องคิดหาทางเติมท้องให้อิ่มเสียแล้ว
“เหมียว ๆ เหมียว ๆ …แม่คะ มีเหมียวอยู่บนต้นไม้หน้าบ้านเราด้วย” ซุ่ยเหมี่ยวได้ยินเสียงจึงหันไปมองทางขวา เห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ในลานบ้าน อายุราวสี่ห้าขวบ หน้าตาน่ารัก