หงเหลี่ยงเงยหน้าขึ้นเช็ดเหงื่อ แล้วก็เห็นกล้องวงจรปิดตัวหนึ่งหันมาทางเขาพอดี เขาทำเป็นไม่สนใจ บิดเปิดขวดน้ำแร่แล้วดื่มอึก ๆ ไปหลายคำ
“ทุกคนอย่ามองซ้ายมองขวา ทำเหมือนมาเที่ยวกันก็พอ เราเดินตามทางขึ้นเขาไปเลย” หงเหลี่ยงอาศัยจังหวะผูกเชือกรองเท้า ก้มหน้าพูดกับทุกคน
พอเดินมาถึงตีนเขา หงเหลี่ยงก็ชี้ไปทางยอดเขา ทำทีเหมือนกำลังชมวิว ก่อนจะพูดกับลูกน้องว่า “กล้องวงจรปิดในหมู่บ้านนี้เยอะเกินไปแล้ว ผิดปกติ เราขึ้นเขาไปก่อน แล้วค่อยรายงานสถานการณ์”
ซุ่ยเหมี่ยวเห็นพวกเขาเดินขึ้นเขาไปแล้ว จึงเลี้ยวไปอีกทาง กลับไปที่บ้านตงชุนปอ ตอนนี้ตงชุนปอกำลังดื่มชาอยู่ในห้องหนังสือ พร้อมวิดีโอคุยกับเหล่าเจียง ดูจากสีหน้าแล้วน่าจะยังไม่รู้ว่าจินเฟิงตายแล้ว เรื่องนี้นับเป็นข่าวดีสำหรับซุ่ยเหมี่ยว
ตอนนี้ซุ่ยเหมี่ยวขี้เกียจสนใจเขาเต็มที แค่อยากหาของใช้ส่วนตัวของตงชุนปอสักชิ้นที่เห็นปุ๊บก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นของเขา น่าเสียดายที่ไม่รู้ว่าตงชุนปอยังมีบัตรประชาชนหรืออะไรทำนองนั้นอยู่ไหม เธอก็ขโมยมาไม่ได้ด้วย
ประตูห้องนอนของตงชุนปอล็อกไว้ แม้แต่หน้าต่างก็ล็อก ซุ่ยเหมี่ยวเข้าไปไม่ได้เลย ดูท่าจะไม่มีหวังที่จะเริ่มจากทางเขาแล้ว ซุ่ยเหมี่ยวจึงสุ่มเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง อย่างไรเสีย ไม่มีบ้านไหนในหมู่บ้านนี้บริสุทธิ์สักหลัง ทุกคนตั้งตัวได้จากการตามตงชุนปอทำ “ขยะ”
บ้านนี้มีปืนไร่เก่าอยู่กระบอกหนึ่ง เอาไปใช้ไม่ได้! บ้านนี้ก็เหมือนกัน…
คนอื่นเห็นเข้าก็ไม่ได้สนใจ อันที่จริงนี่เป็นผลงานจากการสร้างภาพแมวของซุ่ยเหมี่ยวอย่างตั้งใจ ตั้งแต่มาถึงหมู่บ้านนี้ เธอก็ชอบเข้าไปจับหนูในบ้านคนอื่นอยู่เรื่อย จนทุกคนชินกับการเห็นเธอโผล่ได้ทุกที่ รวมถึงในบ้านของพวกเขาเอง
วันนี้ก็เหมือนกัน ทุกคนคิดว่าซุ่ยเหมี่ยวไปจับหนู จึงไม่ได้สนใจต่อ จะระแวงแมวตัวหนึ่งไปทำไมกัน