ซุ่ยเหมี่ยวแสดงไม่เก่ง แต่กลับเลือกคนที่มีฝีมือการแสดงได้ดี
นายทุนพูดแล้วว่าเลือกวันอื่นไม่สู้ลงมือวันนี้ ซ่างจื้อเองก็รวดเร็วมาก จัดการนัดทดสอบบททันที ในเมื่อทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าแล้ว
ซุ่ยเหมี่ยว ผู้อำนวยการสร้าง ผู้กำกับ และนักเขียนบทนั่งเรียงแถวกัน เริ่มทดสอบนักแสดงที่เข้าชิงบทนางเอก
ต้องบอกว่าคำพูดที่ว่าสถาบันภาพยนตร์กลางผลิตดารานั้นมีเหตุผลอยู่จริง อย่างน้อยนักแสดงหญิงที่มาทดสอบบท แม้ฝีมือจะยังอ่อนหัด แต่แต่ละคนก็มีเอกลักษณ์บนใบหน้าของตัวเอง มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนมีเรื่องราว เหมาะกับจอเงินมาก
แน่นอนว่าซุ่ยเหมี่ยวเป็นกรณีพิเศษ เธอสวยเกินไปจนคนที่มองเธอไม่คิดถึงเนื้อเรื่อง เอาแต่จ้องหน้าเธอแล้วกรี๊ด
นี่ก็เป็นไพ่ใบหนึ่งที่สถาบันภาพยนตร์กลางใช้ต่อกรกับสถาบันภาพยนตร์ปักกิ่ง: อย่าคิดว่ามีแต่คนของพวกคุณที่หน้าตาดี คนของโรงเรียนเราต่างหากที่งามเลิศเหนือใคร!
ทดสอบนักแสดงไปทีละคน ทุกคนแลกเปลี่ยนความเห็นกัน ก่อนจะคัดคนไว้เป็นตัวเลือกหลายคน
“เชิญคนต่อไปได้เลยค่ะ” ซุ่ยเหมี่ยวบอกเจ้าหน้าที่
“หมายเลข 23”
“สวัสดีค่ะทุกคน ฉันชื่ออันสืออิน” เสียงของเธอไพเราะกังวาน ทำให้ซุ่ยเหมี่ยวนึกถึงบทกวีที่ว่า “มุกใหญ่กระทบมุกเล็กดุจหยกหล่นลงถาด”
ซุ่ยเหมี่ยวรู้สึกคุ้นหน้าอันสืออิน แต่แม้จะเรียนห้องเดียวกัน ทั้งคู่ก็ไม่เคยถูกจับกลุ่มให้ซ้อมการแสดงด้วยกัน เธอจึงรู้แค่ว่ามีคนคนนี้อยู่ แต่ไม่รู้รายละเอียดมากนัก
ซุ่ยเหมี่ยวไม่พูดอะไร เพียงมองสำรวจรูปร่างของอันสืออินอย่างละเอียด ใบหน้าสวยได้รูปและยังมีแก้มยุ้ยนิด ๆ ผิวขาว รูปร่างเพรียว สัดส่วนสมส่วน ผมดำยาวสลวยดุจน้ำตก บุคลิกอ่อนโยน เหมาะกับบทนางเอกวัยเรียนมาก
ซุ่ยเหมี่ยวอดทอดถอนใจไม่ได้ว่า บางครั้งคนหน้าตาดีกับคนทั่วไปก็เหมือนอยู่กันคนละโลกจริง ๆ แน่นอนว่าคนที่ได้รับการยอมรับว่าน่าเกลียดก็เป็นข้อยกเว้น ความงามและความอัปลักษณ์เป็นสิ่งที่เห็นได้ชัดอยู่แล้ว
เมื่อเห็นซุ่ยเหมี่ยวไม่พูด คนอื่น ๆ ก็ไม่เอ่ยปากเช่นกัน ทำให้อันสืออินยิ่งกดดัน
ซุ่ยเหมี่ยวเลือกฉากหนึ่งให้เจ้าหน้าที่ส่งบทไปให้ “รบกวนแสดงฉากที่นางเอกไปพบเพื่อนร่วมชั้นชายตอนท้ายเรื่องหน่อยค่ะ”