"ใจเย็นๆ คุณฮันเซิล"
ลู่หลีเก็บสัญญาคาสิโนเข้าแหวนมิติ แล้วพูดเรียบๆ
"อย่างที่เขาว่า เล่นพนันนิดหน่อยแก้เบื่อ เล่นหนักเล่นทาย่อมทำร้ายตัว"
"ถ้าแพ้แล้วยังจะดันทุรังเล่นต่อ แบบคุณนะ มีหวังวอดวายแน่"
"ไม่สน!" ฮันเซิลตะโกน
"พนันยังเหลือรอบสุดท้าย ถึงตอนนี้คุณจะเป็นเจ้าของคาสิโน ก็แหกกฎไม่ได้!"
"ผมก็ไม่ได้บอกว่าไม่เล่นนะ แค่แนะนำให้หยุดก่อน" ลู่หลียักไหล่กึ่งปลง
"ไม่ต้องมายุ่ง!" ฮันเซิลไม่ฟัง
"รอบที่สี่ เดิมพันต้องเป็นกรรมสิทธิ์คาสิโน!"
"ยังเอาอีกเรอะ?" ลู่หลีทำท่าลังเล เกือบจะเขียนคำว่า 'หุบปากรีบเก็บ' แปะไว้บนหน้าแล้ว
"รอบสุดท้าย ลดเดิมพันหน่อยเป็นไง?"
"ไม่!" ฮันเซิลไม่เปลี่ยนใจ
"เดิมพันต้องเป็นกรรมสิทธิ์คาสิโน! ฉันจะหาของเทียบเท่ามาวางเดิมพันด้วย!"
"แต่รอบที่สี่ ผมเป็นคนกำหนดเดิมพัน" ลู่หลีแสดงสีหน้าต่อต้าน
แล้วพูดจูงใจแบบไม่ให้รู้ตัว
"แล้วคุณยังมีอะไรดีพอจะทัดเทียมคาสิโนนี่อีกล่ะ?"
จากเทพนิยายต้นฉบับ ฮันเซิลเองก็มีของดีอยู่สามอย่าง
ไพ่ที่ไม่มีวันแพ้ ลูกเต๋าที่ไม่มีวันแพ้ และต้นไม้วิเศษที่ออกผลเป็นแอปเปิลทองคำ
สองอย่างแรก ลู่หลีไม่สนใจ