“นี่มัน...”
ฮันเซิลประหลาดใจอย่างยิ่ง
ลู่หลีพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย:
“ข้าบอกเจ้าแล้วว่าจะไม่เอาพวกไพ่และลูกเต๋าของเจ้า และก็ไม่เอาชีวิตเจ้าด้วย”
“ถ้าเจ้าชอบบ่อนนี้ ก็สามารถอยู่ที่นี่ต่อได้”
“ข้าอยู่ที่นี่ต่อได้หรือ” ฮันเซิลพูดด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
ลู่หลีพยักหน้า เสริมว่า:
“แน่นอน ถ้าเจ้าไม่ชอบ ก็ออกไปได้ทุกเมื่อ ข้าจะไม่ขัดขวาง”
ฮันเซิลเป็นสิ่งประหลาด สิ่งประหลาดที่อาศัยอยู่ในแดนลับพิลึก
ระหว่างสิ่งประหลาดด้วยกัน มีการแบ่งเขตแดนอย่างเคร่งครัด
ต่อให้เป็นสิ่งประหลาดที่แข็งแกร่งเพียงใด หากออกจากเขตแดนของตน ก็จะอ่อนแอลงอย่างยิ่ง
ตอนนี้บ่อนแม้จะเปลี่ยนเจ้าของ แต่ก็ยังมีเพียงฮันเซิลตนเดียวที่เป็นสิ่งประหลาด
ข้อเสนอของลู่หลี มอบทางรอดให้เขาอย่างไม่ต้องสงสัย
ในแง่หนึ่ง ตราบใดที่ฮันเซิลยินยอมอยู่ต่อ เขาก็ยังคงเป็นเจ้าแห่งบ่อนนี้
เพียงแต่ต้องฟังคำสั่งของลู่หลี
ถึงไม่เป็นอิสระเหมือนก่อน แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้อง “ดับสูญ”
อีกทั้ง ในใจของฮันเซิลก็เต็มไปด้วยความสงสัย
สงสัยว่าคนที่ถูก “ราชา” เลือกอย่างลู่หลี จะไปได้ไกลเพียงใด
ติดตามเขาไป อาจจะได้เห็นทัศนียภาพที่แตกต่าง
ยากเกินจะเอ่ยวาจา
ฮันเซิลลุกจากเก้าอี้ ถอยหลังครึ่งก้าว หันหน้าไปทางลู่หลี โน้มตัวเล็กน้อย แสดงการยอมศิโรราบ
“ส่วนเจ้า” ลู่หลีละสายตาจากฮันเซิล มองไปที่ฉีเจ๋ออวี่
“ข้าก็ให้ทางเลือกสองทางแก่เจ้า”