ค่ำของวันที่สามหลังวันสิ้นโลกมาถึง
รถฮัมเมอร์คันหนึ่งตัวถังเต็มไปด้วยรอยแผลและคราบของเหลวจากสัตว์ประหลาดแล่นเข้ามาในโรงเรียนมัธยมหนึ่งเมืองหย่ง
ล้อบดขยี้ซากศพที่เกลื่อนพื้น รถขับตรงผ่านอาคารเรียนไปจอดเทียบที่หอพักนักเรียน
ลู่หลีในชุดเทรนช์โค้ทสีดำเปิดประตูรถ มือสองข้างถือเป้สีดำคนละใบ
เป้แต่ละใบป่องเปรี้ยว ไม่รู้ว่าข้างในยัดอะไรเต็มไปหมด
คนเฝ้าประตูหอพักคือครูผู้ชายไม่กี่คน เมื่อเห็นลู่หลีลงจากรถก็กรูเข้ามาล้อมทันที
พวกเขาไม่กล้าเข้าใกล้เกินไป ทำได้แค่ยืนเว้นระยะปลอดภัย เอ่ยถามอย่างระแวดระวัง
“นี่ใคร? มาที่นี่ทำไม?”
พอมองเห็นชัดว่าคนตรงหน้าคือใคร ลู่หลีตอบอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
“ครูหยางครับ ผมเอง ลู่หลี ลู่หลีห้องแปดมอหก”
“ลู่หลี?”
ครูชายหน้ากรอบเหลี่ยมที่เป็นหัวหน้าชะงัก ก้าวถอยไปครึ่งก้าว แล้วมองสำรวจลู่หลีอยู่นานทีเดียวก่อนเอ่ยอย่างกังขา
“ทำไมนายแต่งตัวแบบนี้ แล้วยังกลับมาจากนอกโรงเรียนอีก... ว่าแต่ มีคนมาช่วยเหลือหรือยัง?”
“คนช่วยเหลือ?”
ลู่หลีส่ายหัวแล้วเลี่ยงตอบสองคำถามแรกโดยอัตโนมัติ “ไม่เห็นมีคนมาช่วยเหลือครับ ครูหยาง ผมขอกลับหอไปเอาของหน่อยได้ไหมครับ?”
ครูหยางได้ยินว่ายังไม่มีการช่วยเหลือ สีหน้าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด
“ไปสิ แต่ว่าตอนนี้มันเป็นช่วงพิเศษ ห้องนายอาจมีคนอื่นเข้าอยู่ไปแล้ว”
ลู่หลีขมวดคิ้ว
ชาติก่อนตอนวันสิ้นโลกมาเยือน เขาอยู่ในหอพักโรงเรียนเป็นเดือนเต็ม ๆ ถึงค่อยออกไป ฉะนั้นจึงไม่เจอปัญหาโดนแย่งที่นอน