เวลาผ่านไป
ข้อความแจ้งการตายของมนุษย์หมาป่าพุ่งขึ้นไม่หยุด
ผู้เล่นฝ่ายมนุษย์หมาป่าในที่สุดก็รู้สึกถึงความผิดปกติ
"มันเป็นบ้าอะไร ทำไมยังตายกันอีก?"
"พวกโง่มีเยอะขนาดนี้เลยเหรอ? ท่านเทพฉีเจ๋ออวี่บอกแล้วว่าให้แค่เฝ้าสังเกตอย่าลงมือ แต่ละคนฟังคำสั่งไม่รู้เรื่องหรือไง?"
"เชี่ย ยอดผู้เสียชีวิต 95 นี่รีบไปตายกันหรือเปล่า?"
"คิดไม่ตกกันขนาดนี้? แต่ละคนรีบไปเกิดใหม่หรือไง?"
ตอนนี้ฉีเจ๋ออวี่กำลังหลบอยู่ในบ้านคุณยาย รอให้ลู่หลีติดกับดักเอง
เห็นข้อความในแชตกลุ่มแล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้
ผ่านไปแค่ไหนกัน?
ก็ตายไปเกือบหนึ่งในสามของผู้เล่นมนุษย์หมาป่าแล้ว!
ตามเหตุผลแล้วสถานการณ์ไม่ควรเป็นแบบนี้
ในฝ่ายพรานป่ามีแค่ 1203 เป็นพรานป่าคนเดียว
ประสิทธิภาพการฆ่าถูกจำกัดตายตัว
ผู้เล่นมนุษย์หมาป่าก็ไม่ได้รวมตัวกันเป็นก้อน แต่กระจายตามเส้นทางอย่างสม่ำเสมอ
ต่อให้ปืนของพรานป่าจะแม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์ ยิงทีเดียวเก็บผู้เล่นมนุษย์หมาป่าได้หนึ่งคน
ก็ไม่มีทางทำยอดฆ่าได้ถึง 95 คนในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน!
ต่อให้เป็นหมู 95 ตัวที่กระจายอยู่ในป่า ให้พรานป่าไล่ฆ่าก็ยังฆ่าไม่ได้เร็วขนาดนี้
นับประสาอะไรกับผู้เล่นมนุษย์หมาป่าที่มีสมองคิด!
ในใจของฉีเจ๋ออวี่พลันเกิดความคิดเหลวไหลขึ้นมา
การฆ่าของพรานป่ารวดเร็วถึงเพียงนี้
คงไม่ใช่ล่วงรู้จุดซ่อนของมนุษย์หมาป่ามาก่อนหรอกนะ?
"มีใครเห็นสถานการณ์จริงบ้าง?"
ฉีเจ๋ออวี่สะกดความกระวนกระวายในใจ ถามลงในกลุ่ม
แชตกลุ่มที่อึกทึกครึกโครมพลันเงียบสงัด