ผ่านไปครู่ใหญ่ ถึงมีลูกหลานตระกูลถู่พูดตะกุกตะกักว่า:
“เป็นฝีมือ ลู่หลีฆ่าหมดเลยเหรอ?”
“คุณชายน้อยไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม…”
“คนที่ช่วยคุณหนูเจ็ดไว้ ก็น่าจะเป็นคนของลู่หลี เฮ้อ…”
“อาจเป็นแผนของลู่หลีทั้งหมดก็ได้…”
ระหว่างที่ทุกคนซุบซิบกัน ไม่มีใครสังเกตว่าชายหนุ่มที่อยู่ไกลออกไปกลายร่างเป็นหมอกดำหายไปแล้ว
ท่ามกลางการพูดคุย จู่ๆ ก็มีเสียงแปลกหน้าดังขึ้น:
“อย่าพูดมั่วนะทุกคน คนตระกูลหลิวกับตระกูลจ้าวไม่ใช่ฝีมือลู่หลี”
“ไม่ใช่ฝีมือลู่หลี? นายเอาอะไรมายืนยัน มีหลักฐานไหม?” ถู่ฉือหลี่ตะลึง
ระหว่างโต้แย้ง ก็มองไปยังคนพูดด้วยความไม่เชื่อ
ทว่า เมื่อใบหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าปรากฏในสายตา ถู่ฉือหลี่ราวกับถูกบีบคอ กลายเป็นห่านโง่ ในพริบตาก็เงียบสนิท
ปฏิกิริยาของลูกหลานตระกูลถู่คนอื่นๆ ก็คล้ายกับเขา ต่างตกตะลึงจนขวัญหนีดีฝ่อ
“มีหลักฐาน ผมอัดวิดีโอไว้ ส่งไปที่ช่องแชทสาธารณะแล้ว”
ลู่หลียิ้มจางๆ น้ำเสียงเป็นมิตร:
“ถ้าทุกคนไม่เชื่อ ลองเข้าไปดูตอนนี้ก็ได้”
“……”
เงียบไปครู่หนึ่ง ถู่เซินก็เปิดหน้าต่างระบบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เหลือบมองช่องแชทสาธารณะ
เหมือนที่ลู่หลีพูด มีวิดีโอความยาวสองนาทีสามสิบวินาที
คลิกเล่น
หลังจากสองนาทีสามสิบวินาทีที่ชวนอึดอัดอย่างที่สุดผ่านไป
เขาเงยหน้า ก้มหัวขอโทษลู่หลี:
“ข้าตัดสินมั่วเกินไป ขออภัยด้วย”
“เพื่อแสดงความขอโทษ ตระกูลถู่ยินดีชดเชยให้”