เรื่องที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต
คงหนีไม่พ้นการได้อวดฝีมือ แต่ไร้คนดู ดั่งสวมชุดงามยามค่ำคืน
แต่ที่เจ็บปวดยิ่งกว่า
คืออวดฝีมือแล้วมีคนดู แต่กลับไม่มีใครเข้าใจ!
ฉินอันหลินกำลังตกอยู่ในความเจ็บปวดขั้นที่สอง
อุตส่าห์ทุ่มแรงอวดฝีมือครั้งใหญ่ หวังสร้างความตะลึงเล็ก ๆ ให้จ้าวเฉวียน
แต่หมาแก่นี่กลับไม่เข้าใจ!
แถมยังคิดว่าเขาแค่ทำปากเก่ง ข่มขู่เปล่า ๆ เพื่อปกป้องลู่หลี!
ให้ตายสิ!
หัวใจอัดแน่นด้วยความหงุดหงิด หมัดของฉินอันหลินยิ่งทวีความหนักหน่วง
หมัดถัดไปอัดเข้าที่คางของจ้าวเฉวียน กระแทกตาแก่ให้ลอยขึ้นกลางอากาศ ก่อนร่วงลงกระแทกพื้นอย่างแรง
หากพรสวรรค์ของจ้าวเฉวียนไม่ได้ช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกาย กระดูกคงหักและดับดิ้นไปแล้ว!
แต่ถึงกระนั้น จ้าวเฉวียนก็ยังไม่ทำตามที่ฉินอันหลินปรารถนา
เขาถ่มน้ำลายปนเลือดและเศษฟันที่แตกออกมา พลางหัวเราะเยาะ:
"ฉันเดาถูกสินะ? สภาพของลู่หลีตอนนี้ต้องแย่มากแน่ ๆ ใช่ไหม!!"
ฉินอันหลินแทบคลั่ง
เหตุใดในโลกนี้ถึงมีตัวร้ายที่ไม่รู้จักร่วมมือเช่นนี้?
เขากระโจนเข้าใส่จ้าวเฉวียน หมัดหนึ่งง้างอีกหมัดหนึ่งกระหน่ำ พลางตะโกนอย่างหัวเสีย:
"ผิดหมด ผิดหมดเลย!
แกไม่สงสัยบ้างหรือว่าทำไมพลังต่อสู้ของฉันถึงแข็งแกร่งขึ้นขนาดนี้?
แกไม่แปลกใจบ้างหรือที่ทหารวิญญาณตายไปแล้ว ฉันถึงพูดประโยคนั้นออกมา?
'ถามสิ ถามสิว่าฉันถูกหลอกอะไร เร็วถามสิ!!'
ภายใต้ผลของ[เกียรติศักดิ์แห่งเผ่า] ค่าพลังของฉินอันหลินถูกเสริมจนสูงอย่างน่าตกใจ