“[เมืองเทพนิยาย]?”
ลู่หลีตาเป็นประกาย
เหมือนเขาจะมีตั๋วเข้าแดนลับนี้อยู่
ที่ซื้อมาจากพ่อค้าเร่ชุดแดงก่อนหน้านี้
และเท่าที่ลู่หลีรู้ [เมืองเทพนิยาย]เป็นแดนลับกฎเกณฑ์ระดับกลาง การเปิดเรื่องพิศวงต้องใช้คนอย่างน้อย 2,000 คน
ฉีเจ๋ออวี่เพิ่งเข้าไป คงต้องรออีกสักพัก
คิดได้ดังนั้น ลู่หลีก็ล้วงตั๋วเข้าจากแหวนมิติทันที
ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะหยิบ ‘สุดยอดอมยิ้ม’ ออกมาอีกอัน ยื่นให้พ่อค้าเร่ชุดแดง
“นี่...ให้ข้า?”
พ่อค้าเร่ชุดแดงทำหน้าฉงน
“แต่ข้ายังทำตามที่ท่านต้องการไม่สำเร็จเลย...”
ลู่หลียิ้มบางๆ: “ถือว่าเป็นค่าขอบคุณที่อุตส่าห์เดินทางไกลมาถึงนี่”
“หัวเซี่ยมีคำกล่าวเก่าแก่ว่า ‘ต่อให้การค้าไม่สำเร็จ น้ำใจก็ยังอยู่’!”
“หากมีโอกาส หวังว่าจะได้ค้ากันอีก!”
พ่อค้าเร่ชุดแดงตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วแสยะยิ้ม:
“ตกลง คราวหน้าเจอกัน จะลดให้!”
ด้านข้าง อ้าวจั้นเห็นลู่หลีดูเหมือนจะเตรียมเข้าแดนลับ ก็เป็นกังวลขึ้นมา:
“ลู่หลี เจ้าไม่ได้คิดจะเข้าแดนลับใช่ไหม?”
“ตอนนี้เจ้าไม่มีแม้แต่พรสวรรค์ ในนั้นมันอันตราย เจ้าคิดหาเรื่องตายหรือ?”
ไม่ทันที่อ้าวจั้นจะพูดจบ ลู่หลีก็ใช้ตั๋วเข้าไปแล้ว
“เฮ้! ข้ายังพูดไม่ทันจบเลย...”
ณ ที่นั้น เหลือเพียงพ่อค้าเร่ชุดแดงกับอ้าวจั้น สองคนยืนมองหน้ากันปริบๆ
เนิ่นนานทีเดียว พ่อค้าเร่ชุดแดงจึงเอ่ยเสียงแผ่วเบา:
“ของล้ำค่าแห่งภพหลากภพ ซื่อสัตย์ค้าขาย ราคาเป็นธรรม ไม่โกงเด็ก!”