ชั่วพริบตา ลู่หลีรู้สึกถึงความเจ็บแปลบที่ฝ่ามือ ราวกับถูกเข็มเหล็กนับหมื่นเล่มทิ่มแทงทะลวง
เขาอยากจะใช้[พื้นที่ลบล้างเวท]
แต่ทุกอย่างสายเกินไป
ความรู้สึกคุ้นเคยทั้งหมดพลันดับสูญ
แทนที่ด้วยความว่างเปล่าแปลกถิ่น
พรสวรรค์หายไป!
พรสวรรค์ทั้งหมดหายไปหมดสิ้น!
แม้แต่[กลืนวิญญาณ]ก็กลายเป็นสถานะล็อก ใช้งานไม่ได้!
หันกลับมามองฉีเจ๋ออวี่
ใบหน้าทั้งหมดแดงก่ำเพราะความตื่นเต้นสุดขีด เส้นเอ็นปูดโปนขึ้นทีละเส้น
"ฮ่าๆๆๆ สำเร็จ ข้าน้อยสำเร็จแล้ว!!"
เมื่อเห็นพรสวรรค์ถูกชิงไป ลู่หลีไม่ได้ยืนตะลึงอยู่กับที่
แต่รีบชักมือกลับอย่างรวดเร็ว แล้วดึงทาสมีดของตระกูลเฉินออกจากแหวนมิติ
"ฆ่ามัน!"
ลู่หลีออกคำสั่ง หุ่นเชิดทั้งสี่ชักดาบออกมาตามเสียง
ฉีเจ๋ออวี่เห็นท่าไม่ดี จึงรีบถอยหลังหลบ
ขณะเดียวกันผิวหนังส่วนที่เปิดเผยก็แข็งตัวอย่างรวดเร็ว ก่อเกิดเป็นเกราะหินหนาเตอะ
นี่คือหนึ่งในพรสวรรค์ที่ลู่หลีเคยชิงมาจากสนามประลองศูนย์กลาง——[เกราะหินแกรนิต]
คมดาบฟาดฟันลงมา ประกายไฟและเศษหินกระเด็น
แต่ไม่อาจทำร้ายฉีเจ๋ออวี่ได้แม้แต่น้อย!
"ฮ่าๆๆๆ พรสวรรค์แข็งแกร่งนัก! สมกับเป็นอันดับหนึ่งทำเนียบระดับจริงๆ!"
อ้าวจั้นเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดี ก็รีบใช้พรสวรรค์ คิดจะเข้าไปช่วย
แต่น่าเสียดายที่ เพิ่งเข้าใกล้ ผลของ[เทพบรรจบกาย]ก็ถูก[พื้นที่ลบล้างเวท]สลายไปทันที
สุดท้ายเขาจึงได้แค่อาศัยร่างกายที่แข็งแกร่งแต่เดิม รับมือกับฉีเจ๋ออวี่
ทว่า ตีกันไปตีกันมา อ้าวจั้นก็รู้สึกผิดสังเกต
ทุกครั้งที่ฉีเจ๋ออวี่รับมือกับการโจมตี จะใช้วิธีที่แตกต่างกันออกไป