เมื่อเผชิญกับการแสดงไมตรีของหลิวเจิง นิกิตาไม่ตอบสนองใดๆ
แค่ดีดนิ้วอย่างเกียจคร้าน ส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้ขึ้นอีก
หลิวเจิงกังวลว่ากระดูกของตัวเองจะถูกหักเหมือนคนของตระกูลหลิวคนก่อนๆ ในใจย่อมไม่เต็มใจอย่างยิ่ง
เขาใช้น้ำเสียงต่อรองถามหยั่งเชิงว่า
"แค่นี้ก็ได้แล้วใช่ไหม?"
"ได้บ้าสิ! ไม่ได้ยินข้าคนนี้บอกหรือไงว่าก่อนหน้านี้เหนื่อย? ยังจะให้ข้าคนนี้ตะโกนอีกหรือไง?!"
เมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังจะฟาดแส้อีกครั้ง หลิวเจิงรีบสาวเท้าเร็วเข้าไป
จนกระทั่งระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงเหลือ 2 เมตร ถึงได้หยุดฝีเท้า
ไม่ทันที่เขาจะเอ่ยอะไร ร่างกายก็ถูกแส้ยาวตวัดมัดไว้ก่อน แล้วลากเข้ามาใกล้ขึ้นไปอีกระยะหนึ่ง
หลิวเจิงอยากใช้พลังพรสวรรค์ต่อต้าน
แต่ไม่นานก็พบว่า พลังพรสวรรค์ที่เคยใช้ได้ดั่งใจ ในตอนนี้กลับไร้ปฏิกิริยาใดๆ
ความรู้สึกถูกกระทำอย่างสิ้นเชิง ทำให้เขาอดนึกถึงภาพตอนค้าขายกับ'หมาใน'เมื่อครั้งก่อนไม่ได้
ผู้หญิงพวกที่ถูกเขาขายไป ก็คงสิ้นหวังเหมือนเขาในตอนนี้สินะ...
"ค่อยๆ พูดกันนะ ค่อยๆ พูดกันนะ..."
หลิวเจิงอ้อนวอนตามสัญชาตญาณ เช่นเดียวกับผู้หญิงพวกที่เคยถูกเขาขายให้'หมาใน'
ขาอ่อนยวบ เป้ากางเกงชื้นแฉะ
ถึงขั้นอ่อนแอยิ่งกว่าพวกนางเสียอีก
นิกิตาเม้มปากอย่างรังเกียจ แล้วพูดอย่างหงุดหงิดว่า
"นี่ก็กำลังพูดดีๆ อยู่ไม่ใช่หรือไง? สั่นอะไร!"
"ไม่สั่น...หึหึ ไม่สั่น..." หลิวเจิงพยายามควบคุมขาที่สั่นเทา พูดอย่างห่อเหี่ยว