“แต่เขาบอกไว้ ผลึกปฐมต้องไม่ขาดแม้แต่เม็ดเดียว ไม่อย่างนั้นจะฆ่าคุณทันที”
“ทำไงดีหง แกหนีออกมาได้ไหม??”
ความร้อนรนของจ้าวจิ้งแทบจะทะลักออกมาจากตัวอักษร
เขาคิดว่าลู่หลีแข็งแกร่ง แต่ไม่คิดว่าจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้
หลัวหงพาคนมือดีไปตั้งมาก เตรียมพร้อมเต็มที่ชิงความได้เปรียบไว้ก่อน ทำไมสุดท้ายกลับถูกอีกฝ่ายควบคุมได้
มองข้อความที่เด้งขึ้นบนแผงหน้าจอ ใจของหลัวหงก็ดิ่งลงเหว
“หนีไม่พ้น ทุกคนตายหมด ลู่หลีเหลือฉันไว้แค่คนเดียว”
จ้าวจิ้งรีบส่งอีกข้อความทันที:
“ฉันเห็นพิกัดของเธอยังแสดงอยู่ที่โรงเรียนมัธยมหนึ่งเมืองหย่ง ถ่วงเวลาให้นานที่สุด ฉันจะพาคนไปช่วย!”
ไม่ทันที่หลัวหงจะตอบ ลู่หลีซึ่งอยู่ไม่ไกลก็เอ่ยเรียบ ๆ ว่า:
“ลบจ้าวจิ้งออกจากเพื่อนแล้วบล็อกซะ ไม่งั้น ตาย”
……
อีกด้านหนึ่ง
จ้าวจิ้งที่ร้อนรนแทบบ้าอยากจะส่งข้อความให้หลัวหงอีก แต่กลับพบว่ากรอบแชตของอีกฝ่ายถูกล็อกตาย
แม้แต่ตำแหน่งที่แสดงแบบเรียลไทม์ก็หายไป กลายเป็นสถานะไม่ทราบที่แน่ชัด
“เล่นอะไรของแก?!”
จ้าวจิ้งตั้งตัวไม่ทันอยู่พักหนึ่ง
ไม่นาน กรอบแชตก็เด้งข้อความตอบกลับจากลู่หลี:
“แจ้งเตือนด้วยความปรารถนาดี ก่อนเที่ยงคืนถ้าไม่เห็นผลึกปฐมตามที่ฉันต้องการ หลัวหงจะตาย”
กลั้นใจระงับแรงอยากสบถ จ้าวจิ้งรีบพิมพ์ตอบ:
“ในมือฉันไม่มีของเก็บขนาดนั้นจริง ๆ มากสุดก็ 30 ผลึกปฐมระดับสอง…”
“นายส่งหลัวหงมาก่อน แล้วฉันจะให้ผลึกปฐม…”
“ของต่อคน คนต่อของ!”
“ลู่หลี?! ไอ้เวร นายตอบมาสิ…”
จ้าวจิ้งส่งไปเป็นชุด สุดท้ายก็ได้แค่การนับถอยหลังเย็นชาจากลู่หลี
“ถึงเที่ยงคืน เหลืออีก 2 นาที 39 วินาที”
“ถ้าฉันให้ผลึกปฐมแก แล้วแกไม่คืนคนมาล่ะ?!”
“คุณไม่มีสิทธิ์เลือก”
จ้าวจิ้งรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะบ้าแล้ว