"ห๊ะ?!"
หลัวหงขมวดคิ้วแน่น รีบถามต่อว่า:
"สัตว์ประหลาดอะไร? ตั๊กแตนใบมีดรึเปล่า?!"
หูฟังดังเสียงตอบรับอย่างไม่แน่ใจ:
"เอ่อ ไม่ใช่ครับ ดูคล้ายแตนตัวใหญ่เบิ้ม ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ไม่ใช่ตั๊กแตนใบมีดแน่"
"โอ้ ไม่ใช่ตั๊กแตนใบมีดก็ดี..."
หลัวหงถอนหายใจอย่างโล่งอกโดยไม่รู้ตัว
แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่ทันสังเกตว่า ในการปิดล้อมสังหารสั้นๆ นี้ บทบาทของนักล่ากับเหยื่อได้สลับกันอย่างเงียบเชียบ
"พวกคุณรีบเข้ามาหาฉันเร็วเข้า พอรวมพลเสร็จเราจะถอน"
เสียงยังไม่ทันขาดหู จู่ๆ หูฟังก็ดังเสียงกรีดร้องหลายเสียงแทรกขึ้นมา
หลัวหงตะลึงงัน เหงื่อเย็นซึมที่หน้าผาก
เธอลองเรียกชื่อหัวหน้าทีมหลายคน แต่ไม่มีใครตอบกลับ
"อยู่ๆ ก็เกิดเรื่องกับทุกคนได้ยังไง... เป็นฝีมือลู่หลีรึเปล่า? ไม่น่า... คงไม่ใช่ลู่หลี อาจเป็นสัตว์ประหลาดตัวอื่นแอบโจมตี..."
หลัวหงพูดพลางตัวสั่น ในแววตาค่อยๆ เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ทันใดนั้นเธอก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้
สัตว์ประหลาดแถวโรงเรียนมัธยมหนึ่ง ดูเหมือนจะถูกพวกผู้รอดชีวิตในโรงเรียนกำจัดไปเกือบหมดแล้ว
แล้วอะไรกันที่ออกล่าชีวิตในความมืด?!
หลัวหงรีบมองออกไปนอกหน้าต่างรถ
ภายนอกมืดสนิท
ไม่ใช่ความมืดที่มีแสงน้อยๆ พอเพ่งมองก็เห็นโครงร่างของสิ่งของ
ความมืดนอกหน้าต่างรถนั้นราวกับมีตัวตน จับตัวก่อเป็นกำแพงทึบตัน
ราวกับมีชีวิต...
ไม่ใช่
มันมีชีวิตจริงๆ!