"คนที่ถูกสังเวย... จะต้องตายสถานเดียวใช่ไหม?"
หลินเทียนเซี่ยตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหา จึงรีบถามเพื่อยืนยัน
"ใช่ และก่อนตายยังต้องทนทุกข์ทรมานแสนสาหัส" ลู่หลีพยักหน้า
"ยิ่งทนนาน ความเจ็บปวดยิ่งมาก สิ่งนี้จะชาร์จพลังงานได้เร็วขึ้น"
สิ้นเสียง ทุกคนเงียบกริบ
ผ่านไปครู่หนึ่ง มีชายหนุ่มหน้ากลมก้าวออกจากกลุ่มคน
เขาเป็นหนึ่งในลูกหลานตระกูลหลิน และได้ยินบทสนทนาของทุกคนเช่นกัน
เขาคุกเข่าข้างหนึ่งต่อหน้าหลินเทียนเซี่ย เอ่ยเสียงหนักแน่นว่า
"ท่านเจ้าบ้าน ข้าขอสังเวยตนเอง ช่วยชีวิตคุณหนูสี่!"
การกระทำของชายหนุ่มหน้าเปรียบดั่งประกายไฟ จุดชนวนให้เหล่าลูกหลานตระกูลหลินลุกโชน
ผู้คนทยอยก้าวออกมา คุกเข่าเบื้องหน้าหลินเทียนเซี่ย วิงวอนว่า
"ท่านเจ้าบ้าน ชีวิตข้าล้วนเป็นของตระกูลหลิน ตอนนี้คุณหนูสี่ลำบาก สมควรสละให้!"
"ท่านเจ้าบ้าน ข้าได้ฉายาว่าหนังเหนียวมาตลอด ไม่กลัวความเจ็บปวดที่สุด ให้ข้าสังเวยเป็นคนแรก!"
"ท่านเจ้าบ้านมีบุญคุณล้นฟ้าต่อข้า ไม่อาจตอบแทนได้ มีเพียงสละชีวิตเท่านั้น!"
"ให้ข้าเถอะ ให้ข้า..."
หลินเทียนเซี่ยมองดูลูกหลานตระกูลหลินผู้ซื่อสัตย์ น้ำตาอาบแก้ม
คนเหล่านี้ล้วนเป็นเด็กกำพร้าที่ตระกูลหลินเก็บมาเลี้ยง
ตลอดหลายปี หลินเทียนเซี่ยปฏิบัติต่อพวกเขาดั่งลูกแท้ ๆ
แม้พวกเขาเต็มใจสละชีวิตเพื่อหลินชิ่นเยวี่ย หลินเทียนเซี่ยก็ไม่มีวันยอม