"นี่อะไรน่ะ?"
ลู่หลีมองดูสัญญาที่โบกสะบัดไปมา รู้สึกคุ้นตา แต่ในใจกลับผุดลางสังหรณ์ร้าย
เวลาของแดนลับกฎเดินเร็วเท่ากับโลกภายนอก
หมายความว่า ลู่หลีอยู่ในแดนลับสองวัน ภายนอกก็ผ่านไปสองวัน
แค่สองวันเอง...
อลิสซาที่ยังไม่คุ้นเคยกับโลกมนุษย์ คงไม่ก่อเรื่องวุ่นวายอะไรหรอกมั้ง?
ลู่หลีคิดอย่างใจไม่สู้ดี
วินาทีต่อมา น้ำเสียงร่าเริงของอลิสซาก็ทำลายจินตนาการของเขาแหลกละเอียด—
"มันคือสัญญาทาสค่ะ นายท่าน!"
"..."
"อลิสซาช่วยนายท่านรับทาสใหม่มาคนนึง!"
"..."
"ทำตามความคิดของนายท่านเป๊ะเลยนะคะ!"
"???"
"อลิสซาเก่งไหมคะ~~~"
"!!!"
ลู่หลีกระชากข้อมืออลิสซาจับไว้แน่น แล้วจ้องมองสัญญาทาสอย่างตั้งใจ
เลือดที่ใช้ทำสัญญาบนนั้นแห้งสนิทแล้ว
ดีจริง ประสิทธิภาพนี่สูงกว่ากันอีก!
"ฉันให้นายไปรับทาสตั้งแต่เมื่อไหร่? แล้วนายไปเอาสัญญามาจากไหน..."
ลู่หลีทั้งขำทั้งอึดอัดใจ
"สัญญาให้น้องหลินช่วยซื้อค่ะ แต่นายท่านไม่ได้อยากได้ทาสนี่นา..."
หูแมวของอลิสซาห้อยลง ใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าของคนทำผิดรอโดนดุ
"ที่แท้คุณชายไม่ได้ต้องการฉัน..."
หลีลั่วปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความผิดหวัง
เด็กสาวเหมือนลูกแมวถูกทอดทิ้ง ยืนห่อตัวอยู่ข้างอลิสซา ดูน่าสงสารเป็นที่สุด
"คุณชายอย่าโทษพี่อลิสซาเลยนะคะ เป็นฉันเองที่รบเร้าให้เธอทำ ถ้าจะโกรธก็โกรธฉันคนเดียวเถิด..."