สภาพภายในห้องของโรงแรมรกราวกับพายุพัด
ของประดับตกแต่งถูกทำลายยับเยิน กำแพงหลายจุดมีรอยร้าวจากการกระแทก
สิ่งของหลากหลายกระจัดกระจายอยู่บนเตียงและพื้น
ทั้งห้องดูประหนึ่งถูกหัวขโมยนับร้อยรื้อค้นวนไปมาถึงสามรอบ
ลู่หลีและอลิสซาโอบกอดกันแน่นราวกับติดกาว ทั้งคู่หอบหายใจระรัวดั่งวัวชน ใบหน้าแดงก่ำ
"จับได้รึยัง อลิสซา!" ลู่หลีแสยะยิ้ม พลางถามเสียงหอบ
เลือดกำเดาไหลหยดติ๋งๆ จากจมูกของเขา ดูทุลักทุเลสุดๆ
"จับได้แล้วค่ะท่านนาย ทว่าไข่นี้ใหญ่นัก และแรงเยอะจังเจ้าคะ!" อลิสซาตอบกลับด้วยใบหน้าแดงซ่าน ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อหอมกรุ่น
"ดีแล้วล่ะ ถือไว้ก่อน ข้าจะไปหยิบปลอก..."
ลู่หลีกำลังจะคลายอ้อมกอดเพื่อปล่อยตัวเด็กสาว ทว่ากลับถูกอลิสซาดึงรั้งไว้แน่น
"เดี๋ยวก่อนเจ้าคะท่านนาย เจ้านี่เริ่มขยับอีกแล้ว!"
"หรือไม่ข้าขอถอดเสื้อผ้าก่อนดีไหมเจ้าคะ พอทำให้มันสงบแล้ว ท่านค่อยเตรียมปลอกอีกที..."
ลู่หลีทำหน้าลำบากใจ
"เช่นนั้นก็รีบถอดเถิด! ข้าใกล้จะสู้ไม่ไหวอยู่แล้ว..."
อลิสซาพยักหน้ารัว ปล่อยมือนายของนาง กุลีกุจอถอดเสื้อผ้าตนเองด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน
"ชั้นในจำเป็นต้องถอดด้วยหรือไม่เจ้าคะ"
"เดี๋ยวมันก็ต้องเปื้อนอยู่ดี สู้ถอดทิ้งไปเลยจะดีกว่า!" ลู่หลีเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงร้อนรน
"ได้เจ้าค่ะ ถ้าเช่นนั้นข้าจะถอดทุกชิ้นละนะ..."
อลิสซาไม่สนใจความอับอายอีกต่อไป ปลดเปลื้องอาภรณ์ออกจนหมดสิ้น
ทันใดที่เสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายหลุดออกจากกาย ลู่หลีก็ราวกับได้รับความรอดพ้น ผ่อนคลายลงกระทันหัน