ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร
จนกระทั่งเจินไน่เหอไม่สามารถจับมีดผ่าตัดได้อีกต่อไป จนกระทั่งเตียงโลหะทั้งเตียงชุ่มโชกไปด้วยเลือด
อิชิอิ ซาบุโร่ถึงได้ตบมือ เหมือนคางคกที่กินแมลงจนอิ่มหนำ หายใจออกอย่างพึงพอใจ
"ทำได้ดี ท่านเจินไน่เหอ ฝีมือการผ่าตัดอันยอดเยี่ยมของคุณ ช่วยให้คุณทำภารกิจสำเร็จก่อนกำหนด"
ขาของเจินไน่เหออ่อนระทวย ล้มลงกับพื้นราวกับโคลนตม
เขารู้ว่าชายชรายังมีชีวิตอยู่ แต่เขาไม่กล้ามอง
เขาไม่กล้าแม้แต่จะมองมือขวาของตัวเอง
ไม่กล้านึกถึงสิ่งที่ตัวเองเพิ่งทำลงไป!
อิชิอิ ซาบุโร่กลับมาที่โต๊ะ คว้ารูปปั้นดินเหนียวขึ้นมาอย่างตะกละตะกลาม
ตอนนี้ พื้นผิวของรูปปั้นดินเหนียวเต็มไปด้วยลวดลายอันซับซ้อน เปล่งแสงอย่างมั่นคง
"ชาร์จอุปกรณ์เสร็จแล้ว เอาคนของตระกูลจ้าวมาได้"
"ครับ!"
เสียงตอบกลับดังมาจากเสื้อกาวน์สีขาว
ชายซากุระที่อิชิอิเรียกว่าคุณฮิงาชิเดินส่ายก้นออกไปทางประตูโลหะ
เมื่อเขากลับมา ก็มีชายแก่หน้าตาน่ารังเกียจเพิ่มขึ้นมาด้านหลังคนหนึ่ง
ตอนนี้ หากลู่หลีอยู่ที่นี่ เห็นชายแก่คนนี้ คงต้องตกใจอย่างแน่นอน
เพราะเขาไม่ใช่ใครอื่น
แต่เป็นจ้าวเอ่อร์อู่ จ้าวแห่งน้ำค้างแข็ง ผู้ครอบครอง [หัวใจแห่งน้ำค้างแข็ง] ในชาติก่อนนั่นเอง!
"คุณอิชิอิ ได้ข่าวว่าชาร์จอุปกรณ์เสร็จแล้วหรือครับ?"
จ้าวเอ่อร์อู่เต็มไปด้วยความประจบสอพลอ เอวแก่เกือบโค้งเป็นมุมเก้าสิบองศา
"ใช่ ต้องขอบคุณการช่วยเหลือของท่านเจินไน่เหอ จึงสามารถชาร์จเสร็จได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้!"