ณ ห้องทดลองใต้ดินลับแห่งหนึ่งในเมืองหย่ง
พื้นที่ใต้ดินทั้งหมดปูด้วยวัสดุกันเสียงราคาแพง กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเข้มข้นรุนแรงราวกับฝังรากอยู่ในอากาศ
เจินไน่เหอห่อไหล่ เดินโซเซอยู่ระหว่างชายชุดดำสองคนที่คอยขนาบข้าง
วกวนไปมาไม่รู้ว่านานเท่าไร ในที่สุดทั้งสามคนก็มาหยุดอยู่หน้าประตูโลหะหนักบานหนึ่ง
ชายชุดดำคนหนึ่งก้าวไปข้างหน้า พูดเบา ๆ ใส่จอมอนิเตอร์ข้างประตู ครู่ต่อมา ประตูโลหะก็ค่อย ๆ เปิดออก
มีลมพัดออกมาจากรอยแยกประตู เจินไน่เหอสูดลมหายใจเข้าโดยไม่รู้ตัว
ทันใดนั้น ราวกับมีมือมหึมากำกระเพาะของเขาแน่น คลื่นความคลื่นไส้ซัดถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นทะเล
กลิ่นคาวเลือด
เป็นกลิ่นคาวเลือดที่แม้แต่น้ำยาฆ่าเชื้อมากเท่าไรก็กลบไม่มิด
ต่อให้เจินไน่เหอเป็นนิติเวชที่ทำงานมาหลายสิบปี ก็ไม่เคยได้กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงขนาดนี้มาก่อน
เจินไน่เหออาเจียนออกมาอย่างทุลักทุเล กว่าจะยืดตัวตรงก็ผ่านไปนาน
เขาพูดกับชายชุดดำด้วยน้ำเสียงสั่นเทา:
"ท่านครับ ที่นี่... มันคือที่ไหนกันแน่"
ชายชุดดำไม่ตอบคำถามของเจินไน่เหอ เพียงพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว:
"เข้าไปแล้ว ทำงานของแกให้ดี ทำไม่ดี ชีวิตก็จบ เข้าใจไหม"
"เอ่อ! เข้าใจ เข้าใจ..."
เจินไน่เหอทำหน้าทุกข์ระทม ขาที่ก้าวไปข้างหน้าราวกับเหยียบอยู่บนปุยนุ่น
พื้นที่ในประตูกว้างขวางไม่น้อย มองเผิน ๆ เหมือนห้องผ่าตัด
มีเครื่องมือมากมายที่ไม่รู้จักวางอยู่รอบ ๆ ตรงกลางมีเตียงโลหะวางขวางอยู่