แม่งเอ๊ย แกเป็นคนหรือผีกันแน่?!
หลิวช่างร้องลั่นด้วยความตกใจ ฝ่ามือทั้งสองสร้างใบมีดวายุขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณ
แต่หลัวหย่งฮ่าวกลับยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น จ้องเขม็งเขาด้วยดวงตาอาฆาตแค้น ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ
"เวรเอ๊ย เมื่อกี้ยังไม่ตายดี คราวนี้ขอให้ตึงตังหน่อย!"
หลิวช่างกัดฟัน สะบัดแขนทั้งสองข้าง
ใบมีดวายุหลายสายพุ่งเฉียบเข้าใส่จุดสำคัญของหลัวหย่งฮ่าว
ทว่าฝ่ายหลังกลับไม่หลบไม่หลีก ทำเป็นไม่เห็นไม่สนใจ
"ไอ้โง่เอ๊ย ไปตายซะ!"
หลิวช่างหัวเราะเหี้ยม
แต่เสี้ยววินาทีต่อมา รอยยิ้มของเขาก็แข็งค้างบนใบหน้า
ใบมีดวายุพุ่งเข้าใส่หลัวหย่งฮ่าวจริง
แต่ภาพที่คาดว่าจะเห็นเลือดกระเซ็น แขนขาขาดกระจาย กลับไม่เกิดขึ้น
มีเพียงเสียงเบาๆ 'ฉี่ฉี่' ดังขึ้นไม่กี่ครั้ง
ร่างกายของหลัวหย่งฮ่าวสลายหายไปราวกับฝุ่นควัน
"จ-จริงๆ เป็นผีหรือ?"
หลิวช่างตกใจสุดขีด
คนอื่นๆ ในตระกูลหลิวก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
ทันใดนั้น เสียงของนิกิตาดังลอยออกมาอย่างหลอนๆ:
"หลัวหย่งฮ่าวอยู่ในกลุ่มพวกคุณนั่นแหละ รีบหาเขาให้เจอ ไม่งั้นเขาจะพาพวกคุณตายกันหมด!"
ไม่รู้ทำไม หลิวช่างได้ยินประโยคนี้แล้ว หัวใจก็กระตุกโหวงอย่างแรง
ใช่!
ผู้หญิงคนนั้นพูดไม่ผิด!
หลัวหย่งฮ่าวอยู่ในกลุ่ม แฝงตัวเข้ามาแก้แค้น!
ต้องลากตัวเขาออกมาให้ได้ ไม่งั้นเขาจะทำให้ทุกคนตาย!