ถูกมองเป็นของเล่นที่ถูกใช้ตามอำเภอใจ นักศึกษาสาวไม่เพียงไม่มีความไม่พอใจแม้แต่น้อย กลับส่งเสียงครางอย่างออดอ้อน
เปลี่ยนไปจากท่าทีรังเกียจหนุ่ม ๆ ก่อนหน้านี้ราวกับเป็นคนละคน
นางประคองแขนของฉีเจ๋ออวี่ พูดประจบประแจงว่า:
“คุณพี่ที่รัก ฉันชื่อเสี่ยวฮุ่ย พี่พาฉันไปข้างหลังด้วยนะ จะให้ฉันทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น”
ฉีเจ๋ออวี่ยกยิ้มมุมปาก: “ก็หัวไวอยู่นี่ งั้นตามข้ามาเถอะ”
ผู้เล่นทั้งหลายพากันหันมามอง ในนั้นแฝงไว้ด้วยสายตาเหยียดหยามไม่น้อย
มีผู้เล่นหญิงสองสามคนถ่มน้ำลายลงบนพื้น แสดงความดูหมิ่น
แต่ไม่มีใครลงมือกับฉีเจ๋ออวี่ตรง ๆ แบบชายกล้ามโตอีก
ทุกคนเข้าใจแก่ใจดี
โลกพิลึกเพิ่งเริ่มต้น ต้องรักษากำลังเอาไว้
ทว่า ขณะที่ทุกคนคิดว่าเรื่องราวความวุ่นวายได้ผ่านพ้นไป
ฉีเจ๋ออวี่ก็เอ่ยขึ้นด้วยเสียงสูงว่า:
“ทุกท่าน สถานการณ์ตอนนี้ชัดเจนมากแล้ว”
“เพียงแค่เข้าไปในบ้านซีเมนต์ก่ออิฐของหมูน้อยตัวที่สาม ก็สามารถเคลียร์โลกพิลึกได้อย่างปลอดภัย”
“ที่นั่งมีจำกัด ตอนนี้เหลืออีก 298 ที่ ท่านใดต้องการสมัคร รีบหน่อยนะครับ”
พูดจบ ฉีเจ๋ออวี่ก็หัวเราะจนยิ่งรื่นเริงกว่าเดิม
มุมปากที่ยกยิ้มนั้นกว้างจนเลยหน้ากากลูกหมู ดูโอหังอย่างยิ่ง
“คุณเอาอะไรมาตัดสินความเป็นตายของทุกคน? คิดจริง ๆ เหรอว่าแค่คุณฆ่าคนไปหนึ่งคน ทุกคนจะกลัวคุณแล้ว?!”
ฉีเจ๋ออวี่หันไปมองคนที่ตะโกน
ถามกลับว่า “ทุกคนไม่กลัวหรือไง?”
“แน่นอน! พรสวรรค์ของคุณก็แค่แขนกลายเป็นมีดเท่านั้น ฆ่าได้หนึ่งคน หรือว่าจะฆ่าพวกเราทั้งหมดได้ด้วย?”