"ทำยังไงดี?"
รอบข้างเงียบสนิทไร้เสียง นิกิตาถึงกับได้ยินหัวใจตัวเองเต้นตึกตักระรัว
ความรู้สึกสิ้นหวังมหาศาลปกคลุมทั่วร่างในชั่วพริบตา
วินาทีนี้ นิกิตาเสียใจสุดขีดกับการตัดสินใจบุ่มบ่ามของตัวเอง
"มีใครอยู่แถวนี้ไหม?"
นิกิตาลองตะโกนออกไป
ไม่มีใครตอบ
"ไอ้ 'สอดแนมระดับดำ' นั่น ฉันหาทางกลับไม่เจอแล้ว! มาช่วยฉันหน่อยได้ไหม!"
นิกิตาตะโกนสุดเสียง
แต่ก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
ราวกับบนภูเขาทั้งลูกนี้ เหลือเธอเป็นผู้เล่นเพียงคนเดียว
"จริงสิ แผงข้อมูล! ฉันส่งข้อความหา 1414 ในช่องแชทแดนลับได้นี่!"
เหมือนคว้าเส้นเชือกช่วยชีวิตไว้ได้
นิกิตาเปิดช่องแชทอย่างรวดเร็ว ส่งข้อความส่วนตัวถึงลู่หลี:
"1414 ฉันขอโทษที่ตามแกมา แต่ตอนนี้ฉันหลงทางแล้ว แกมาช่วยฉันได้ไหม?"
ข้อความส่งออกไป ราวกับก้อนหินจมสู่ก้นทะเล
ลู่หลีไม่ต้องพูดถึงตอบกลับ แม้แต่เครื่องหมายวรรคตอนสักตัวก็ไม่ส่งมา
"ขอร้องละ 1414 ฉันรู้แล้วว่าฉันผิด ถ้าแกไม่มาหาฉัน ฉันต้องตายบนภูเขานี่แน่..."
นิกิตาส่งอีกข้อความ
ก็ยังไม่มีตอบ
นิกิตากัดฟัน พิมพ์ข้อความที่สาม
ที่จริงเธอหมดหวังแล้ว
เหตุผลง่ายนิดเดียว
ลองสลับบทบาทดู ถ้าตอนนี้เธอถูกตามรอย เธอจะย้อนกลับไปช่วยคนที่ตามเธอไหม?
คำตอบชัดเจนว่าไม่
เธออยากให้คนตามหลงทางเสียด้วยซ้ำ!
ตราบใดที่ผู้เล่นหมายเลข 1414 มีความคิดปกติ ก็จะไม่ปรากฏตัวมาช่วยเธอ