เมื่อเห็นอาวุธน่าขันในมือของซ่งซือหมิง ลู่หลีเอามือเท้าคาง ถอนหายใจหนึ่งครั้ง:
"ทางใครทางมันก็ต้องเจอแบบนี้..."
ซ่งซือหมิงไม่ได้สังเกตการเปลี่ยนแปลงของลู่หลีเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่ข่มขู่อย่างดุร้าย:
"อย่ามัวพูดไร้สาระน่า รีบเอาของออกมาทั้งหมดซะ เจ้าเตี้ยเอ๊ย!"
พ่อค้าเร่มีรูปร่างเตี้ยแคระจริง ๆ สูงไม่ถึงหนึ่งเมตร
เพราะเหตุนี้ ซ่งซือหมิงจึงคิดว่าอีกฝ่ายเป็นลูกหมูอ้วนที่ไม่มีกำลังรบ รังแกได้ตามใจชอบ
"แกว่าเราเตี้ยเรอะ?"
สีหน้าพ่อค้าเร่ชุดแดงยิ่งประหลาดขึ้นเรื่อย ๆ มองซ่งซือหมิงราวกับดูฝูงลิงส่งเสียง
ลู่หลีก้าวถอยหลังไปสองก้าว
มาแล้ว
ชาติก่อนเขาไม่เคยเห็นวิธีการโจมตีของพ่อค้าเร่ แต่ก็รู้ผ่านช่องทางอื่น
นอกจากอุปกรณ์หลากหลายประเภท พ่อค้าเร่ยังมีความสามารถที่สิงเหมือนจุดบกพร่อง
หากเปรียบเป็นผู้เล่น พรสวรรค์ของพ่อค้าเร่ น่าจะเป็น 'สายมิติ'
"นานแล้วไม่มีใครกล้าพูดว่าเราเตี้ย..."
พ่อค้าเร่เอ่ยเรียบ ๆ ราวกับรำลึกถึงเรื่องบางอย่าง
เขาลากมือตามอำเภอใจ
ซ่งซือหมิงยังไม่ทันตอบสนอง สายตาก็ตกลงมา
พ่อค้าเร่ชุดแดงที่เมื่อครู่ต้องก้มมอง บัดนี้กลับต้องแหงนมอง!
จู่ ๆ อีกฝ่ายสูงขึ้นหรือ?
ไม่ใช่
ลู่หลียังสูงกว่าพ่อค้าเร่ชุดแดง...
ตัวเองต่างหากที่เตี้ยลง!
ซ่งซือหมิงเบิกตาโพลงด้วยความหวาดกลัว จ้องมองท่อนล่างตัวเองที่หายไปอย่างไร้ร่องรอย