"ได้ งั้นนายใช้พรสวรรค์ พรางตัวไปได้เลย"
ลู่หลีพูดกับเฉียนทงด้าน พร้อมยื่นมือไปทางหลีลั่ว
"ไม่ได้จะเดินเท้าไปหรอกเหรอ? จะรีบร้อนไปไหนเนี่ย..."
เฉียนทงด้านแม้จะบ่นปาก แต่ก็ยังให้ความร่วมมืออย่างดีในการใช้พรสวรรค์
"[คำทำนาย] ร่างกายของข้าจะไม่ถูกจับเห็นด้วยตาเปล่า"
"ก็แค่แกล้งเล่นน่ะสิ" ลู่หลีหัวเราะ
"ขอมือหน่อย"
เฉียนทงด้านรู้ว่าพรสวรรค์ทำงานแล้ว จึงกล้ายื่นมือไปทางหลีลั่วอย่างไม่ยับยั้ง
พลางเข้าใกล้หญิงสาวและพูดอย่างรังเกียจ
"ผู้ชายสองคนจับมือกัน นายไม่รังเกียจบ้างรึไง? ถ้าจะต้องจับจริง ๆ ฉันว่าฉันเลือกหลี..."
ยังไม่ทันที่เฉียนทงด้านจะเอ่ยชื่อหลีลั่วจบ กริชเล่มหนึ่งก็จ่ออยู่ที่คอของเขาเสียก่อน
"การสัมผัสระหว่างฉันกับนาย จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อนายกำลังจะถูกฉันฆ่า"
หญิงสาวมีสีหน้าเย็นชา ไม่ได้ล้อเล่นแม้แต่น้อย
หล่อนจริงจัง
รอยยิ้มบนหน้าเฉียนทงด้านแข็งค้าง เขาถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างเงียบ ๆ ยกมือที่ยื่นออกไปขยี้ผมอย่างเขินอาย
"...อา ฮ่า ๆ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าผู้ชายสองคนจับมือกันก็ไม่เลวนะ..."
พูดพลางก็จับมือของลู่หลี
เดิมทีจะพูดอะไรต่อเพื่อคลายความอึดอัด แต่พออ้าปาก ก็ถูกหมอกดำหมุนวนอุดหลอดลมเข้าไป
พอนาทีถัดมาเฉียนทงด้านเริ่มไออย่างเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติ สิ่งแวดล้อมรอบตัวก็ไม่ใช่ในตึกที่พักคนที่พวกเขาหลบซ่อนอีกต่อไป
แต่กลายเป็นดาดฟ้าที่มีลมกรรโชกแรง
"...แค่ก ๆ ให้ตายเถอะ! นี่ที่ไหนวะ?"