"หลิวเย่าซิ่ว ไม่ว่ายังไง แกก็ไม่ควรสมคบกับตระกูลจ้าว ทรยศตระกูลหลิว!"
หลิวเสี่ยวเสียนัยน์ตาหงส์ปนเปื้อนความโกรธและเศร้า ยังเจือรอยผิดหวังดั่งเหล็กไม่ยอมเป็นเหล็กกล้า
"หา?"
หลิวเย่าซิ่วกับจ้าวเฉวียนอึ้งพร้อมกัน ใจเริ่มตื่นตระหนก
หมายความว่าไง?
สมคบตระกูลจ้าว ทรยศตระกูลหลิว?
ทุกคำก็เป็นภาษาจีนชัด ๆ ทำไมพอรวมกันแล้ว ถึงฟังไม่เข้าใจ??
"...เอ่อ ไม่ใช่ เรื่องสมคบทรยศอะไรน่ะ ลูกชายแก หลิวเย่าซิ่ว ตอนนี้เป็นตัวประกันของข้า! แกดูสถานการณ์ให้ดีนะ!"
จ้าวเฉวียนรู้สึกว่าสถานการณ์ใกล้จะหลุดมืออีกแล้ว รีบตะโกนขึ้น
"ข้ารู้ดีว่าเขาเป็นตัวประกันของแก!" หลิวเสี่ยวเสียตวาดตอบ
แววตาดุดันวาววับ ดั่งพยัคฆ์ตัวเมียเลือกเขมือบ
"ความจริงข้ารู้หมดแล้ว ไม่ต้องเสียแรงแสดงอีก!"
"หา?"
จ้าวเฉวียนกับหลิวเย่าซิ่วตะลึงค้างอีกครั้ง
นี่มัน...
หลิวเสี่ยวเสียรู้ความจริงได้ไง?
ความจริงที่หล่อนรู้ มันความจริงแท้รึเปล่า?
แถมบอกไม่ต้องเสียแรงแสดงอีก...
นี่พวกเขาแสดงเหรอ?
ก็จริงทุกอย่างเลยนะ!
จ้าวเฉวียนรู้สึกว่าจำเป็นต้องรู้ก่อนว่า 'ความจริง' ในปากหลิวเสี่ยวเสียมันเรื่องอะไร
แต่ยังไม่ทันอ้าปาก เสียงร้องอู้อี้ของหลิวเย่าซิ่วก็แทรกขึ้นมาก่อน
หลิวเสี่ยวเสียเห็นดังนั้น ตวาดทันที:
"เอาของในปากเขาออก ให้เขาพูด!"
จ้าวเฉวียนกะพริบตา แล้วกลับทำตามโดยไม่รู้ตัว
ทว่าเมื่อเอาลูกบอลพลาสติกออกแล้ว เขาถึงได้สติ
ผิดแล้ว!
ตอนนี้หลิวเย่าซิ่วอยู่ในมือเขา เป็นตัวประกันของเขา