“ท่านอาใหญ่ ข้ากลับมาแล้ว…”
หลิวเหวินเจี้ยนปรากฏตัวในสายตาของหลิวไห่เทา พร้อมด้วยร่างที่เต็มไปด้วยฝุ่นดิน
แม้แต่เป้ากางเกงก็ยังมีรอยเปียกชื้นที่ยังไม่แห้งสนิทติดอยู่
คนหลังเลิกคิ้วขึ้น แววตาเปี่ยมไปด้วยความหยอกล้อ
เกือบลืมไปแล้วว่ายังมีไอ้ขี้ขลาดหลิวเหวินเจี้ยนรอดชีวิตมาด้วย
“กลับมาได้ก็ดีแล้ว ไปอาบน้ำพักผ่อนก่อนเถิด หลังอาหารเย็นค่อยมาหารือเรื่องแดนลับสังหารนองเลือด”
ถึงแม้ในใจหลิวไห่เทาจะดูแคลน แต่ภายนอกก็ยังคงแสร้งทำเป็นเมตตากรุณา
เพราะไม่ว่าจะอย่างไร หลิวเหวินเจี้ยนก็เป็นญาติสาขาของตระกูลหลิว เป็นลูกพี่ลูกน้องของหลิวเย่าซิ่วบุตรชายของเขา
ตอนที่เขาได้ตำแหน่งเจ้าบ้านเมื่อครั้งแรก บิดาของหลิวเหวินเจี้ยนก็ออกแรงช่วยไม่น้อย
แม้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายจะตายไปแล้ว และสายสาขาของหลิวเหวินเจี้ยนก็เหลือเพียงเขาเป็นทายาทคนเดียว
แต่ภาพลักษณ์ก็ต้องรักษาไว้
มิฉะนั้นจะทำให้คนในตระกูลนินทาลับหลัง ตำแหน่งเจ้าบ้านของหลิวไห่เทาก็จะนั่งไม่สบาย
หลิวเหวินเจี้ยนอ่านแววตาดูถูกของหลิวไห่เทาได้อย่างชัดเจน
แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร
เพียงก้มศีรษะเล็กน้อยเป็นเชิงรับทราบ แล้วถอยออกไปชำระล้างและเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย
ผู้ที่ไม่รู้เรื่องเห็นท่าทางของเขา ก็คงคิดว่าเขากำลังอดทนหลบซ่อนเพื่อรอวันซุ่มเก็บเกี่ยว
แต่คนในตระกูลหลิว หรือแม้แต่ตัวหลิวเหวินเจี้ยนเองกลับรู้ดีว่า
นั่นเป็นเพียงแค่ความขี้ขลาดตาขาวเท่านั้น
เมื่อเดินผ่านสวนเล็ก หลิวเหวินเจี้ยนก็ปะทะกับหนุ่มๆ ครอบครัวหลิวหลายคนโดยตรง