"ฉัน!" อูเหนิงลี่เบิกตาโต เตรียมจะเถียงกลับ
แต่กลับพบว่าตัวเองไม่มีเหตุผลที่ฟังขึ้นเลยสักนิด
ทำได้เพียงหัวเสียแล้วเปลี่ยนเรื่อง:
"ทิ้งข้อเท็จจริงไว้ก่อน การเข้าสู่แดนลับครั้งนี้ พวกตระกูลหลิวไม่ต้องรับผิดชอบอะไรเลยหรือ?"
รู้ว่าพวกเกาหลีไม่ถูก แต่ก็ยังจะโยนความผิด หลิวไห่เทายิ้มแห้งๆ พลางว่า:
"การแบ่งความรับผิดชอบ ใครรับมากใครรับน้อย ก็ต้องรอผลการสอบสวนออกมาก่อนค่อยตัดสินไม่ใช่หรือ?"
"ตระกูลหลิวนั้นใหญ่โต จะโกงความเป็นธรรมพวกคุณสักหน่อยหรือ?"
แม้อูเหนิงลี่จะอัดอั้นอยู่ในอก แต่พอได้ยินหลิวไห่เทาพูดเช่นนั้น ก็หมดข้อจะปะทุ
ได้แต่ยกชาที่เพิ่งชงเสร็จขึ้นมา ซดใหญ่เหมือนระบายความแค้น
ทว่าน้ำชาลวก
เพิ่งเข้าปาก ก็ถูกเขา 'พรวด' พ่นออกมาหมด
เสื้อผ้าหลิวไห่เทายังไม่ทันแห้งสนิท ใบหน้าก็ถูกกระเซ็นไม่น้อย
หว่างคิ้วพลันทึมไปด้วยเมฆหมอก ราวกับจะเกิดเสียงฟ้าร้องระเบิดทุกเมื่อ
ตอนนั้นเอง หลิวเย่าซิ่วที่ถูกเรียกตัวมา ก้าวเข้ามาในโถง ทำให้เขาต้องกดโทสะลงอีกครั้ง
"พ่อ"
"อืม"
หลิวไห่เทาเช็ดหน้า กวาดสายตาบอกให้หลิวเย่าซิ่วนั่งก่อน
ตนเองยกชามา จิบเล็กน้อยอย่างสำรวม
แม้ไม่ว่าไร แต่ท่วงท่าแต่ละอย่าง ล้วนเสียดสีความไร้มารยาทของพวกเกาหลี
ป่าเถื่อน
อูเหนิงลี่ย่อมอ่านความหมายนั้นออก วางชาลงอย่างขัดใจ บ่นพึมพำ: