ลู่หลีไม่รู้เลยว่า ในช่วงเวลาที่เขามุ่งหน้าไปยังศูนย์หลบภัยเพียงลำพัง 'สาวใช้หมายเลขหนึ่ง' อลิสซา ได้จัดการนักฆ่าหญิงอันดับหนึ่งแห่งอนาคตให้เขาเรียบร้อยแล้ว
ตอนนี้ เขาเพียงแค่ยืนอยู่ที่หน้าประตูศูนย์หลบภัย มองอ้าวจั้นที่อยู่ตรงหน้าด้วยความปวดหัว
จ้าวเอ่อร์อู่ที่ถูกซ้อมจนเกือบตายนอนอยู่บนพื้น หมดแรงที่จะร้องโอดครวญแล้ว
หากไม่ใช่เพราะหน่วยรบพิเศษของอ้าวจั้นมีผู้ใช้พลังพรสวรรค์ด้านการรักษา และยังคงปล่อยผลการรักษาอย่างต่อเนื่อง ป่านนี้จ้าวเอ่อร์อู่คงตายไปแล้วแปดร้อยรอบ
"ฉันนึกว่าไอ้หนูนายเผ่นหนีไปแล้วซะอีก! มาเลย สู้กันต่อ!"
อ้าวจั้นตะโกนลั่น ท่าทางพร้อมจะพุ่งเข้าใส่ทุกเมื่อ
ลู่หลียกมือทั้งสองข้างขึ้นสูง ทำท่ายอมแพ้:
"ฉันยอมแล้ว ฉันยอมรับว่านายเก่งจริง!"
"อ้าวจั้น ใช่ไหม? ฉันชื่อลู่หลี ลู่หลีที่แปลว่าแปลกประหลาดพิกล ยินดีที่ได้รู้จัก!"
พูดพลาง ลู่หลีก้าวเร็วๆ เข้าไป
ฉวยโอกาสที่อ้าวจั้นยังไม่ทันตั้งตัว รวดเร็วดึงมือเขามาจับเขย่า
"การต่อสู้ทำให้รู้จักกัน ต่อไปนี้เราเป็นเพื่อนที่ดีกันแล้ว!"
อ้าวจั้นมองมือขวาที่ถูกจับ แล้วมองลู่หลีที่ยิ้มแป้น
เขางงเป็นไก่ตาแตก
อะไรกัน?
ไอ้หนูนี่ตอนแรกมันไม่ใช่ยโสโอหังมากหรอกเหรอ?
พูดว่า 'ไม่ชอบรู้จักพวกขี้ข้าตาดำๆ อยากแนะนำตัวก็ใช้หมัดสิ อย่าใช้ปาก'
ทำไมออกไปไม่กี่ชั่วโมง กลับมาราวกับเป็นคนละคน?
หรือว่าเพราะเห็นสภาพน่าเวทนาของจ้าวเอ่อร์อู่ เลยกลัว?