แม้ลู่หลีจะดูอ่อนเปลี้ยเต็มทน ราวกับไร้พิษสง
แต่ถูกสายตาของเขาจ้องเขม็ง หลิวเหวินเจี้ยนก็ยังอดสั่นสะท้านไม่ได้
ความรู้สึกนั้น ประหนึ่งถูกวิญญาณนับหมื่นที่ตายอย่างอยุติธรรมจ้องมองพร้อมกัน
หากสติหลุดลอยไปเพียงชั่วขณะ ก็จะตกสู่ห้วงหายนะชั่วนิรันดร์ ไม่มีวันกลับมาเกิดใหม่!
แถมก่อนหน้านี้ หลิวเย่าซิ่วผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องยังถูกสาวฝรั่งผมทองใช้แส้ฟาดจนร่างระเบิดต่อหน้าต่อตา…
จู่ ๆ หลิวเหวินเจี้ยนก็รู้สึกปวดกระเพาะปัสสาวะอย่างรุนแรง ปวดจนแทบจะราดกางเกง!
เขาเริ่มเสียใจ
เสียใจที่ตัวเองรีบใช้[ไส้เดือนระเบิด]ระเบิดทางทิ้งเร็วนัก
“คือ…คือว่า พี่ใหญ่…ที่ระเบิดทางถล่มเป็นความเห็นของทุกคนนะ ผมแค่จัดหาอุปกรณ์ให้…”
“ผมหลิวเหวินเจี้ยนขอสบถต่อฟ้า ว่าไม่เคยมีเจตนาหาเรื่องพี่ใหญ่เลยจริง ๆ…”
ลู่หลีก้าวเข้าไปทุกที
หลิวเหวินเจี้ยนถอยกรูด
สุดท้ายหลังชนผนังถ้ำ ไม่มีทางให้ถอยอีก ได้แต่ร้องโอย แล้วกอดหัวนั่งยองลงกับพื้น
“พี่ใหญ่ปล่อยผมเถอะ ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ มันเป็นความเห็นของทุกคนนะ…”
ลู่หลีแปรงแขนข้างหนึ่งเป็นใบมีด ยื่นไปทางหลิวเหวินเจี้ยน
ขณะที่ทุกคนคิดว่าเขาจะตวัดดาบบั่นศรีษะอีกฝ่าย
ลู่หลีกลับใช้ด้านแบนของดาบตบลงบนมือหลิวเหวินเจี้ยนเบา ๆ
“แกยังมี[ไส้เดือนระเบิด]อีกกี่ตัว”
“หา?”
หลิวเหวินเจี้ยนงงงัน สบตาอันร้อนรนของลู่หลี
“ข้าถามว่าแกยังมี[ไส้เดือนระเบิด]อีกกี่ตัว ข้าต้องเปิดทางเดินอีกครั้ง!”
“อ้อ อ้อ เหลือแค่สี่ตัวครับ ถ้าพี่ใหญ่ต้องการก็เอาไปเลย แต่จะเปิดทางเดินอีกครั้งได้หรือเปล่า ผมก็ไม่รู้…”