“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เจ้าพูดได้มีเหตุผลยิ่งนัก!”
ผู้เล่นที่ได้ยินคำอธิบายผงกหัวไม่หยุด แสดงความเห็นด้วยอย่างยิ่ง
ทว่าในยามที่พวกเขาตั้งตารอคอยให้เหล่าทหารวิญญาณและองครักษ์วิญญาณต้องอับจนหนทาง
ความเป็นจริง กลับตบหน้าพวกเขาอย่างจังอีกครั้ง!
มันคือการตบหน้าที่สร้างบาดแผลทางจิตใจมหาศาล!
ขนาดที่ว่าเมื่อเห็นภาพมนุษย์มดพ่ายยับเยินราวกับภูเขาถล่ม ปฏิกิริยาแรกของผู้เล่นเหล่านี้ไม่ใช่คิดว่าตนเองตาฝาด
แต่เป็นว่าสมองของตนมีปัญหา!
“เมื่อกี้ใครบอกว่าเจ้าพวกอัญเชิญนี่อ่อนแอนะ? เจ้าบอกข้าทีว่านี่แม่งเรียกว่าอ่อนแอรึ?”
“ไม่เพียงไม่อ่อนแอ กลับยังแข็งแกร่งยิ่ง และไม่ใช่แค่แข็งแกร่งธรรมดาด้วย!”
“พวกเจ้าเห็นไหม ตรงนั้นมียามมนุษย์มดตัวหนึ่งถูกฆ่าในพริบตา! นั่นมันเป็นถึงสัตว์ประหลาดระดับหัวกะทิที่ผู้เล่นเลเวล 15 ต้องต่อสู้ยืดเยื้อสักพัดเลยนะ!”
“ให้ตายเถอะ เจ้าพวกอัญเชิญนี่ดูเหมือนจะมีพลังพรสวรรค์ติดตัวมาแถมยังแม่งรู้จักประสานงานกันอีกงั้นรึ?!”
“จิตสำนึกการต่อสู้แบบนี้ ความเร็วในการต่อสู้แบบนี้... แม่เจ้าช่วยด้วย นั่นดูเหมือนจะเป็นนางพญาต่อขุดดินงั้นเหรอ?!!”
“เจ้าหมาสามหัวนั่นคือสัตว์ประหลาดร้ายอะไรน่ะ? กวาดล้างมนุษย์มดไปเป็นวงแค่พริบตา น่ากลัวเกินไปแล้ว...”
“เมื่อกี้ใครบอกว่าเจ้าพวกอัญเชิญนี่อ่อนแอ? ตรงไหนมันดูเหมือนอ่อนแอ?!”
“มีพลังพรสวรรค์ที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ เหตุใดไม่เคยได้ยินข่าวคราว? น่ากลัวว่าจะเหนือกว่าอันดับหนึ่งแห่งทำเนียบระดับอย่างลู่หลีเสียอีกกระมัง?”
“เดี๋ยวก่อน ว่าแต่พวกเราลองคิดดู มีความเป็นไปได้ไหม ว่าเจ้าคนนี้ ก็คืออันดับหนึ่งแห่งทำเนียบระดับ ลู่หลี?”