"จริงเหรอ?"
นัยน์ตาหลีลั่วเป็นประกาย ในขณะที่ใบหน้าเล็กยังคงคลอเคลียด้วยแววเคลือบแคลงเจ็ดส่วน
"แน่นอน"
วัยรุ่นชายตบอกพลางกล่าว
"แต่ข้อแม้คือ คุณต้องบอกพรสวรรค์ของศัตรูที่กำลังจะเผชิญ และพรสวรรค์ของคุณเองให้ผมรู้"
เด็กสาวนิ่งคิดครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้าอย่างผิดหวัง
"ฉันไม่รู้พรสวรรค์ของมนุษย์มดเขาสีเงินนั่น และก็บอกพรสวรรค์ของตัวเองให้คุณไม่ได้"
ครึ่งแรกเป็นความจริง ส่วนครึ่งหลัง เป็นไปตามที่ลู่หลีกำชับไว้
ในโลกวันสิ้นโลก อย่าได้เผยพรสวรรค์ของตัวเองให้คนนอกเด็ดขาด!
เพราะคุณไม่อาจคาดเดาได้เลย ว่าอีกฝ่ายจะใช้ข้อมูลนี้มาจัดการคุณในวินาทีถัดไปหรือไม่
ถึงแม้ตอนนี้จะเป็นช่วงคับขัน แต่หลีลั่วก็ยังตัดสินใจทำตามคำเตือนของผู้มีบุญคุณอย่างไม่มีเงื่อนไข
"มีนิสัยน่ามองจริง ๆ สมกับเป็นพี่สาวเทพธิดาที่ผมชอบ"
วัยรุ่นชายได้ยินดังนั้น กลับไม่โกรธ แต่ทำสีหน้าราวกับเป็นเรื่องสมเหตุสมผล
ประหนึ่งว่าคนโดดเด่นเยี่ยงหลีลั่ว ก็สมควรตอบแบบไม่ธรรมดาเช่นนี้
"เพียงแต่พี่สาวถามไม่ตอบอยู่อย่างนี้ ผมก็รับประกันได้ยากว่าจะให้พี่จัดการเจ้าหมอนั่นโดยไม่บาดเจ็บเลย พี่สาวเผยจุดสำคัญนิด ๆ หน่อย ๆ หน่อยสิ?"
"ผมไม่อยากให้คนที่งดงามยิ่งนักอย่างพี่สาวต้องมาช้ำชอกในการต่อสู้เลย..."
รับรู้ถึงข้าศึกที่รุกเข้ามาไม่หยุด หลีลั่วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยปาก
"ฉันถนัดการลอบสังหาร"
วัยรุ่นชายได้ยินก็เลิกคิ้ว มือขวาลูบคาง ราวกับกำลังใคร่ครวญ
พักใหญ่ต่อมา เขาตบมือฉาด กล่าวอย่างตื่นเต้น