ที่ฉีเจ๋ออวี่เอ่ยปากเตือน ไม่ใช่เพราะความใจดีหรอก
ส่วนใหญ่ก็เพื่อเตรียมรับมือกับเรื่องพิศวงต่อไปต่างหาก
ในสายตาของฉีเจ๋ออวี่ ผู้เล่นคนอื่นเป็นแค่ของใช้สิ้นเปลืองที่ตายได้
เมื่อเป็นของใช้สิ้นเปลือง
เวลายังไม่จำเป็นก็ต้องประหยัดใช้สักหน่อย
ข้อความถูกส่งออกไป ก็สร้างความโกลาหลในกลุ่มขึ้นทันที
"เกิดอะไรขึ้นครับท่านเทพ? จู่ๆ ทำไมไม่ให้โจมตีหนูน้อยหมวกแดงล่ะ?"
"ใช่เลย ผมเห็นหนูน้อยหมวกแดงแล้ว จะไม่ลงมือจริงๆ เหรอ?"
"ท่านเทพยังบอกอีกเหรอ? อย่าลงมือ หลีกเลี่ยงไม่ให้พรานป่าจับได้!"
"ก่อนหน้านี้เพื่อนมนุษย์หมาป่าสองคนของเราก็ถูกพรานป่าฆ่าตายเหรอ?"
"ข้างบนนี่ถามบ้าอะไร ถ้าไม่ใช่พรานป่าเป็นคนฆ่า หรือจะเป็นหนูน้อยหมวกแดงเป็นคนฆ่า?"
"โอ๊ย ท่านเทพสั่งแล้ว ให้เราเฝ้าสังเกตอย่างเดียวไม่ให้โจมตี พวกคุณพูดมากกันจังเลยนะ..."
"ใช่แล้ว ฟังท่านเทพสิไม่ผิด!"
"พวกเราฟังท่านเทพหมด..."
กลุ่มแลกเปลี่ยนข่าวสารพลันกลายเป็นกลุ่มประจบสอพลอฉีเจ๋ออวี่
แต่ก็ยังมีผู้เล่นคนหนึ่งตั้งคำถาม
"@1748 ท่านเทพฉีเจ๋ออวี่ครับ ถ้าเรายื้อเวลาไปแบบนี้จะไม่มีปัญหาจริงๆ เหรอ?"
"ตาม 'กฎของหมาป่าสีเทา' ข้อ 3 ที่ว่า [หมาป่าสีเทาต้องไม่หิวจนเกินไป มิฉะนั้นจะส่งเสียงหอนด้วยความหิวอย่างควบคุมไม่ได้]"
"แถมยังมี 'ข้อควรระวังของพรานป่า' ข้อ 5 [พรานป่าเพียงแค่ได้ยินเสียงหอนของหมาป่า ก็จะล็อกตำแหน่งหมาป่าหิวโหยได้อย่างแม่นยำ!]"
"ถ้าเราไม่จัดการหนูน้อยหมวกแดงให้เร็วๆ ล่ะก็ เกิด 'หิวจนเกินไป' แล้วเรียกพรานป่ามาจะทำยังไง?"